Sandıktaki Saç Örgün

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Hüseyin Demirr Sessiz Çığlık
52

ŞİİR


4

TAKİPÇİ

Sandıktaki Saç Örgün

‎
‎Sandıktaki Saç Örgün
‎Sandığın kapağını açtım bu gece,
‎Yıllardır dokunmaya korktuğum bir geçmiş çıktı karşıma.
‎Üzerinde zamanın tozu,
‎İçinde yarım kalmış bir ömür vardı.
‎Ve en dibinde…
‎Bir saç örgün duruyordu sessizce.
‎Elime aldım,
‎Parmaklarım titredi.
‎Çünkü bazı hatıralar vardır,
‎Dokunduğun anda insanın içini acıtır.
‎Ne bir fotoğraf kadar suskundur,
‎Ne bir söz kadar unutulabilir…
‎Bir insanın yokluğunu taşır içinde.
‎Saç örgün hâlâ aynıydı,
‎Sanki dün örülmüş gibi.
‎Ama sen yoktun…
‎Zaman geçmiş, yıllar birbirini kovalamış,
‎İnsanlar büyümüş, evler değişmiş,
‎Sokaklar bile seni unutmuştu.
‎Bir tek o saç örgün unutamamıştı seni.
‎Kim örmüştü saçlarını o gün?
‎Bir anne eli miydi?
‎Bir sevdiğinin parmakları mı?
‎Yoksa aynanın karşısında kendi ellerinle mi
‎Ördün o saçlarını,
‎Hiç bilmeden bir gün
‎Bir sandığın içinde yıllarca saklanacağını?
‎Belki o gün gülüyordun.
‎Belki hayatın güzeldi.
‎Belki önünde uzun yollar,
‎Güzel günler, büyük hayaller vardı.
‎İnsan gençken bilmiyor…
‎Bazı vedaların habersiz geldiğini,
‎Bazı insanların bir daha dönmemek üzere gittiğini,
‎Bazı günlerin son kez yaşandığını.
‎Sen de bilmiyordun belki
‎O saçlarını son kez ördüğünü.
‎Ben de bilmiyordum
‎Seni son kez gördüğümü.
‎Şimdi elimde bir saç örgüsü,
‎Karşımda koskoca bir sessizlik var.
‎Ne zaman sana dair bir şey ararsam
‎Bir sandık açıyorum içimde.
‎Bir mendil, bir mektup,
‎Eski bir fotoğraf,
‎Ve yine sen çıkıyorsun karşıma.
‎Ama en çok saçların dokunuyor bana.
‎Çünkü saç dediğin nedir ki?
‎Birkaç tel…
‎Ama insanın geçmişini taşıyabiliyor.
‎Bir annenin şefkatini,
‎Bir çocuğun masumiyetini,
‎Bir sevgilinin dokunuşunu,
‎Bir evin sıcaklığını
‎Ve bir ömrün suskunluğunu…
‎Bazen düşünüyorum,
‎Acaba sen de beni hatırlıyor musun?
‎Benim gibi geceleri uyanıp
‎Geçmişin kapısını aralıyor musun?
‎Bir şarkıda, bir kokuda,
‎Eski bir eşyada beni arıyor musun?
‎Yoksa zaman seni de değiştirdi mi?
‎Unuttun mu her şeyi?
‎Unuttun mu o günleri,
‎O evin duvarlarını,
‎Pencereden içeri süzülen güneşi,
‎Ve saçlarını örerken söylediğin o yarım şarkıyı?
‎Ben unutamadım.
‎Çünkü insan bazen birini değil,
‎Onunla birlikte yaşadığı kendisini özlüyor.
‎Eski hâlini,
‎Eski evini,
‎Eski sesleri,
‎Bir daha dönmeyecek o günleri…
‎Sandıkta duran saç örgün
‎Belki de senden kalan son şey değil.
‎Ama bana göre en ağır hatıran.
‎Çünkü o örgüde hâlâ sen varsın.
‎Henüz yaşlanmamış,
‎Henüz yorulmamış,
‎Henüz hayatın acı tarafını tanımamış hâlin…
‎Elimi saç örgünün üzerinde gezdiriyorum,
‎Sanki başına dokunuyormuşum gibi.
‎Sanki birazdan kapı açılacak,
‎Sen içeri girecek,
‎“Ne arıyorsun yine o sandıkta?” diyeceksin.
‎Ben de susacağım.
‎Çünkü sana söyleyecek çok şeyim var.
‎Ama bazı şeyler insana
‎Sevdiği yaşarken değil,
‎Yokluğunda öğretiliyor.
‎Mesela insan,
‎Bir sesin ne kadar kıymetli olduğunu
‎O sesi bir daha duyamayınca anlıyor.
‎Bir bakışın değerini,
‎O gözlere bir daha bakamayınca…
‎Bir saç telinin kıymetini ise
‎O saçlar bir sandığın dibinde kalınca…
‎Sandığı kapatıyorum sonra.
‎Saç örgünü yeniden yerine bırakıyorum.
‎Ama seni bırakamıyorum.
‎Çünkü bazı insanlar sandığa sığmıyor.
‎Bir eşyanın içinde saklanmıyor.
‎Onlar insanın kalbine yerleşiyor
‎Ve yıllar geçse de oradan çıkmıyor.
‎Belki bir gün
‎Bu sandığı açacak başka biri olacak.
‎Saç örgünü bulacak,
‎“Bu kimin?” diye soracak.
‎Ben o zaman cevap veremeyeceğim belki.
‎Sadece gözlerim dolacak.
‎Çünkü bazı soruların cevabı bir isim değildir.
‎Bir ömürdür.
‎O saç örgün de
‎Benim için bir ömür demek.
‎Bir zamanlar yaşayan,
‎Şimdi hatıralarda nefes alan,
‎Ve her açtığımda sandığı
‎Bana yeniden kaybettiren
‎Bir ömür…
‎Sandıktaki saç örgün duruyor hâlâ.
‎Ben ise her baktığımda
‎Aynı şeyi söylüyorum içimden:
‎“Keşke o günleri bilebilseydik son olduğunu…
‎Belki daha sıkı sarılırdık birbirimize.
‎Belki daha çok severdik.
‎Belki hiçbir vedayı yarım bırakmazdık.”
‎Ama hayat böyleymiş…
‎İnsan en güzel günlerini yaşarken
‎Onların bir gün hatıra olacağını bilmiyor.
‎Ve bazı insanlar gidiyor…
‎Geriye bir saç örgüsü,
‎Bir koku,
‎Bir fotoğraf,
‎Bir isim
‎Ve susmayan bir özlem bırakıyor.
‎Sandık kapanıyor…
‎Gece bitiyor…
‎Ama içimde bir şey kapanmıyor.
‎Çünkü sandıktaki saç örgün duruyor,
‎Benim içimde ise
‎Sen hâlâ yaşıyorsun.

Hüseyin Demirr Sessiz Çığlık
Kayıt Tarihi : 23.08.2026 03:31:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!