Saklambaç Şiiri - İlyas Payas

Sevgili Hatice'm, gül bağımın goncası.
Adını duyduğumda içimde volkanlarım irkilir.
Bir yanardağ duruşuyla.
Savurur küllerini gökyüzüne.

Yüzyılların kasvetli ihtiyarlığı kaplar içimi.
Ruhumda on sekizlik toy bir delikanlı.
Adına söylediğim sevda türküleri.
Yoluna gözlediğim hasret şiirleri.

Hafifletmiyor hiçbiri içimdeki hasretini.
Kimsesizliğin tarifini yokluğunda buldum.
Her gece gözlerinden yudumlayarak yağmuru.
Sevdamı tufanında boğdum.

Adını bilmediğim memleketlerin düşünü görüyorum.
Çorak coğrafyalardan,
Daha çorak yürekli insanlara rağmen.
Evlatlarımıza bir istikbal hayal ediyorum.

Ayın on dördü gibi açık ve net o gün için.
Biriktiriyorum heybemde biriktirmem gerekenleri.
Biraz sükût, biraz huzur, biraz adalet ve biraz duruş.
Değiyor parmak uçlarıma, avuç içlerime.

Çehrendeki tebessüm, bir ankanın külleri.
Her gülüşünde yeniden doğuyorum.
Kendimi kaybettiğim bin yıllık kuyudan.
Sesinle kendimi buluyorum.

Fabllara ilham veren güzelliğin.
Konuşturur kâinatı ve dahi kişileştirir.
Bir yılkıdır sevdam, beni ancak.
Gül yüzün evcilleştirir.

Bir çocuk düşünde saklambaç.
Peri masallarının, Kaf Dağı'nın en arkasına kaç.
Sensiz aldığım her nefesimde bir yaş.
Doldurur bu gözlerimi sensizlikteki telaş.