Sakî Şiiri - İlyas Payas

Gözlerinin meyhanesinden
Bir kadeh aşk nasip oldu ruhuma.
Bu sebepten çakırkeyif gezerim.
Sakisi sen olduğundan,
Doyamadım aşkın tadına.
Kan kusup, kızılcık şerbeti içtim derim.

Bakma benim âh u figanıma,
Ben aşkın öz müptelasıyım.
Gariplerin, miskinlerin sılası,
Aşksızların baş belasıyım.

Ne evim kaldı benim ne barkım,
Ne yerim vardı ne de yurdum.
Bin yıl sürse de içimdeki sorgum,
Urganlardan yoktur korkum.

Urgan ha kuru, ha yağlı imiş.
İnsan ha ölü, ha diri imiş.
Koparsa bir gün hakikat yayındaki kiriş,
Bende kalmaz bir akılsız baş, bir kuru diş...

Aksine baktım aynadaki suretin.
Gözlerim öksüzdü, kalbim taze yetim.
Aklım, fikrim, zikrim sende kaldı benim...
Faili kimdir bu cinayetin?

Şikâyetim yok benim bu kan davasında.
Şehrimi viran edip beni canlı yaksan da.
Küllerimi nehirlere savursan da.
Fark etmez artık ölsem de, yaşasam da...

© İlyas Payas