Şair Engelliyasamak Şiirleri - Şair Şair ...

Her zaman gülümsüyorsun şair gülünmeyecek olaylara bile
Kimi insan deli der, kimi insan ise süper zekalı
Oysa bilmezler
Deliler kendini ifade edemedikleri için delirirler
Senin gibi...

Her Soluğum Aşkı Tefsir Eder

Gemlikte güzel olan her olguyu yaşayan bir insanım, o yüzden efsane oldum yani ölümsüz. Belki de engelli olduğumdan dolayı insanların hor görmesine alışkındım, ölüm bile güzel geliyordu çünkü bu anlamını yitirmiş dünyada yaşamak istemiyordum. Ve seni son kez hayal edecektim sana son kez şiir yazacaktım ve sonra kendi ıssızlığıma çekilecektim.
Sahildeki kayalıklara oturup bunları düşünürken geceyi bir kadının ağlama sesi yırtıyordu, irkildim. Bağırıyordu "Ulan bir hayali kahraman olalım dedim herkesin aşka, şiirlere, yazılara çücüğü sarktı'' diyordu ve ekliyordu; ''Gerçek hayatta bedenimi yatak odası malzemesi olarak isteyenler, şimdi ise aşk adamı oldular. Şiirler yazıyorlar hayali olan benliğime, gerçekte ise bedenimi bir kere versem hayallerini oluşturan ben ve şiirler bitirecekti çünkü erkeklerin aklı belden aşağı çalışır" diye bağırıyordu.

Erkeklerin iğrenç maskesini düşürmüş, gerçek yüzlerini görmüş bir kadın yürek acısı ile haykırıyordu.

Bu korku başkaymış,
Ne ölüm korkusuna benziyor ne de cehennem ateşi korkusuna
Bir kalem yarası, bin kurşun yarasından betermiş ya
Şimdi anlıyorum ki bu söz, laf salatasından bir şey değilmiş
Korkuyorum işte...

B/akarken gözler anılara (g)azabın aklıma gelir
Acır şiirler yüreğim misali
Ağlar kalem
Kutsallık yok olur yazdığım yazgımda...

Sustun bir daha konuşmadın, ağlayan yüreğimle
Ey aşkla sevdayla kutsallığına baktığım kadınım
Her tarafını seninle bezediğim düşlerimden
Gitme! Gidersen sinem taş olur, durur zaman
Yıkılır virane köşk misali bu adam.

illa ki sen (akroştiş)

Evvel zamanlar önce, yaşanırmış en masum aşklar
yazılmaya değer ne duygular, ne sevdalar varsa yaşanırmış
kadınlar sabır bekler sevdiği kişiden nasıl olsa sevdiğinin olacak
erkekler de sabır edemezdi

Ellerim tutmazken kalemi, senin ellerini tutmak istiyorum
canim çok acıyor bayan yalnızlık, ölüm yaklaştıkca
Burnumdan kan gelirken, seni hayal ederim
Seninle kavga ederim yok olmak istemediğim için
Çünkü kötüler erken ölmez...

Can çekişmelerle yaşadım hayatın içindeki seni
Can olmadan canan olamazsın ki
Hayatın izlerini canında mı g/izledin
Sen de benim gibisin o zaman
Acılara gülüp geçen
Sevinçli olduğumuzda g/öz pırıltısıyla güçlenen insanız.

Cam kırılmış, her yerde kırıkları var içimdeki şair bozuntusu
Ağlayan bir çocuk görüyorum yüreğimde
Aşk mı yoksa sen misin ağlatan bu şiirleri?
Bir yere mi gitmek, kaçmak ondan kurtulmak mı istiyorsun?
O zaman sana acıyorum şair...

Korku

Bu akşamüstü uzun süreden beridir ilk defa sensiz çay içtim çay bahçesinde, ağlamak geldi içimden korktu yüreğim. Sığınacak bir liman aradı kelimelerden isyan edecek gibi oldu dilim, cehennemden korktu bedenim. Oysa seni tanımadan öncesine kadar bir tek korkum vardı o da yazamamaktı.


İnsan neden korkar bu zaaf mıdır yoksa hissiyat mıdır bilemiyorum. Bilimsel bir açıklaması vardır elbet. Belki de insanı dış etkenler korkak olmayı zorlamıştır ilk başta annelerimiz babalarımız sonra etrafımız daha sonra kutsa olan her şey...