Sahte Mizan Şiiri - Sadık Kocabaş

Gönül hanem çöktü, baykuşlar konar
Sahte dost elinden ciğerim yanar
Zemheri ayında kurudu pınar
Sen de sahte çıktın, bir kuruş gibi.

Vefasız yoluna serdiğim candı
Haramla yoğurdun, özüm utandı
Zayi ettin ömrü, ruhum bunaldı
Söküp de fırlattın, bir sunuş gibi.

Taş bastım bağrıma, sızlıyor yaram
Seninle geçen her bir günüm haram
Kayıp gitti elden, açıldı aram
Başıma belasın, bir vuruş gibi.

Çelik gibi diktim, asla eğilmem
Mertlik kitabında kulluğu bilmem
Gözümden düşeni bir daha silmem
Kapıma kapandın, bir gülüş gibi.

Beş paralık kula güldürdün beni
Nefsine kul ettin o pak bedeni
Sormam artık çekip silip gideni
Hayatı bitirdin, kayboluş gibi.

Harman yeli estim, özümde yandım
Yalan vaatlere nasıl da kandım
Adını andıkça candan utandım
Ömrümü tükettin, bir yoruş gibi.

Mizan kurulunca sorulur hesap
Gönül sarayına dalmasın kasap
Hakk'a ayan olur bendeki hicap
Kalemsiz Şair buruk, bir soluş gibi.