Sahte Dostlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Zalim ağlar, gülen yüzler solarken,
Masum inler, gözyaşıyla dolarken,
Fani alem, gelip geçer hızlıdan,
Sahte dostlar, saçlarını yolarken.
*
Zengin olan, altın gümüş sayıyor,
Aç yatanlar, hayallerle doyuyor,
Kandırıyor herkesi, kısacık çağ,
Kader bizi, kuytulara koyuyor.
*
Gurur satan, yücelerde uçamaz,
Zavallılar, engelleri aşamaz,
Gölge hayat, sadece kandırmaca,
Hain olan, ecelinden kaçamaz.
*
Mecnun olan, çöller boyu dolanır,
Temiz sular, çamurlarla bulanır,
Kısa ömür, rüya gibi bitecek,
Tüm gerçekler, yalanlarla ulanır.
*
Hasta olan, yatağında inliyor,
Sağır dilsiz, feryatları dinliyor,
Zaman geçer, her şey biter ansızın,
Katı kalpler, boşluklarda çınlıyor.
*
Mazlum olan, ateşlerde ezilmiş,
Kader yolu, alınlarda çizilmiş,
Ecel gelmiş, nefesleri kesmeye,
İsimleri, mezarlara dizilmiş.
*
Kahramanlar, meydanları boşaltmış,
Korkak ahmak, cesareti çoğaltmış,
Geçip giden sahnelerde, oyun var,
Sahte dostlar, umutları azaltmış.
*
Hüzün çöker, akşamların yasına,
Zehir düşmüş, yiğitlerin tasına,
Yalan evren, aldatıyor herkesi,
Acı sinmiş, yüreklerin pasına.
*
Soğuk kışlar, baharlara düşmandır,
Kötü niyet, iyiliğe pişmandır,
Rüya gibi, uçup gider zamanlar,
İnsan oğlu, bu masalda hüsrandır.
*
Dertli ozan, tellere sert vururken,
Gözyaşları, yanaklarda kururken,
Ömür biter, göç başlar son durakta,
Sessiz mezar, dağ başında dururken.