Sahipsiz Topraklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Bireylerin sonu zarar,
Her adımı hüzün sarar,
Ağırlaşır gece gerçek,
Kalplerdeki umut karar.
*
Sükut sarmış kişiliğiz,
Kimsesizlikte eririz,
Ruhlarımız hemen acil,
Asla kimseye dönmeyiz.
*
Çöküşe maruz kainat,
Anlamsızlıktaki hayat,
Daha derin o uçurum,
Saniyede bir tahribat.
*
Sonuçsuzdur çizilen yol,
Şüpheler oynar sahte rol,
Bitmeden tüketen evren,
Paris'te kayıplık ne bol.
*
Zihnimde biterse savaş,
Gözyaşı dökülsün yavaş,
Hiçlik fırtınası esse,
Cioran'la olur sırdaş.
*
Gökyüzü aslında serin,
Değerlerin dibi derin.
Sorular cevapsız bedel,
Tüm duyguları ezmenin.
*
Sanılarımız hep kurur,
Madde mülkiyetle vurur.
Paslanır hep aslımız bak,
Geleceğimiz savurur.
*
Umudumuzdur hep talan,
Silinir geçerken o an.
Yıkımla kılındı kayıp,
Gerçeğimiz büyük yalan.
*
Erir anlam denilen mit,
Sözünüz geçersiz ahit.
Çürüyor içindeki öz,
Olamaz doğruluk sabit.
*
Ruhumuz avare bilaç,
Kimliğimiz olmuş kırbaç.
Boğar toplum benliğimi,
Kaçamazsan sen ondan kaç.
*
Parçalanır içteki fay,
Zihnindeki hüznünü say.
Kafalarda derin zahmet,
Gölgelere karışır ay.
*
Silinir hep bu uyanış,
Tarih kimseyi anmamış.
Asla anlaşılmaz bu şok,
Adımlar umutsuz kalmış.
Sahipsiz topraklarda yas.