Sahipsiz Kaldım Şiiri - Veli Alptekin

Büyüdüm sandım, adam oldum sandım,
Sırtımı dayadığım iki dağ var sandım.
Meğer anneymiş, babaymış o dağlar.
Gittiler bir gün, haber bile vermeden.

O gün anladım sahipsiz kalmayı.
Düşünce "oğlum" diyecek el yokmuş.
Ateşin düşünce "yanma" diyecek ses yokmuş.
Ev kalabalık, masa dolu... Yine de yalnızmış insan.

Ne kadar yaşlanırsan yaşlan,
İçindeki çocuk susmuyormuş meğer.
Gece yatarken "ana" diyormuş sessizce
Cevap gelmeyince yastık ıslanıyormuş.

En büyük yalnızlık buymuş işte.
Başarın olsa alkışlayacak kimse yok.
Hatan olsa kızıp bağrına basacak kimse yok.
Telefon rehberin dolu, arayacak numaran yok.

Şimdi ayakta duruyorum, öğrendim.
Ama her yorulduğumda arıyorum hala.
Sırtımı yaslayacak o eski dağı.
Meğer insan anne babasız, yarım kalıyormuş.