Lokman çaremi ki bilinmez derde
Hicran yarasının dermanı nerde?
Issız bir köşede, hem yadellerde
Kaldım ben bilesin şimdi sevdiğim.
Bir sevda uğruna ölümse paha,
Gül yüreklim diye gönül vermiştim
Ümidimi yollarına sermiştim
O beni bende onu çok sevmiştim
Bir gün olur, dersin yârim dersin.
Vuslatın önüne çekilmiş perde
Al arşeni, al kemanını sevdiğim!
Karşıma geçipte şöyle derinden
Aşkımın kanayan yerinden
Bir şeyler çal sevdiğim.
Ruhum doğsun gözlerinden.
Gitme yüreğimde kal sevgilim,
Fazla yaşatmaz beni, son attığın ok’un
Bir gece sessizce gel yarama dokun!
Şimdi vurduğun yerden bir kızıl kan sızar
Başkasına açsam derdimi, sahibi kızar.
Bilmem ki mutlu musun, güler mi yüzün?
Ümit dağlarında açan kardelenim,
meltemlerle esen nazlı çiçeğim.
Adını duyunca çarpar yüreğim,
Ölümsüzlüğün sırrını senden öğrendim,
Fani sevdalara nasıl göçeyim.
Hazana çıksa da sevdanın adı
Sevemeden duramadık be gülüm.
Garip aşıkların olmaz muradı
Bir maksuda varamadık be gülüm.
Kader bizi ilmek ilmek eledi,
Bir kadına rastladım
yüreği yüreğime
gözleri gözlerime değdi.
mahzunca başını yere eğdi.
Kimbilir ne türküler saklıydı yüreğinde
çocukluğundan kalan
Bir tanesi!
Bir ay doğar ilk akşamdan geceden
Bir roman doğar bil ki senli iki heceden.
Gözlerin hangi sevda şarkısını söyler şimdi
Aynaya sen baktın mı hiç bir tanesi?
Gülen gözlerinde hangi baharlar saklı
Beni yüreğinin kıyısına yaz
Ömrüm olsa da ayaz.
Öyle ki zamanın içinden gül seçer gibi
Seni seçmiştim.
Her şeyden geçmiştim.
Bulutların tam düğüm düğüm olduğu noktada
O şiir, ruhundan ruhuma düşen gölgelerin seremonisiydi! ...
Her ürkek gölgenin ardında ki aydınlık
sızar yürek penceremden
basamak basamak...
hep istikbale kilitlenir insan
nasıl bir şeyse yaşamak!
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!