Usul usul üşüyor akşam
dallara fısıldıyor sessizce kuşlar
bilmem koca dünya kime yâr !
yüreğime dokunan ey hazin rüzgâr!
iyi ki sevda, iyi ki aşk var.
Üşümek nedir bir yaz ortasında?
Sarp dağlara düşen kardan öğrendim
Mahşeri yaşamak, söz ortasında;
Öyle bir muhannet yârdan öğrendim.
Sevda beni hep üzdü de velhasıl
Ah sevdiğim yollar uzak
sen üşürsün, ben üşürüm
kuşlar üşür
gözümdeki yaşlar üşür.
Bir nağmedir aşk tabiatın dilinde
Gülün gölgesine düşünce, üşürdü yağmur
Bengi su ırmağına beni de düşürdü yağmur.
Dökme gülün yapraklarını, ey hazin rüzgâr!
Elim yüzümde yâr, neylersin dağların üstü kar.
Uzak şehirlerin tüten baygın kokusu
Üşürdü yalnızlıklar, üşürdü birden
bir sevda saklım da, ayazda ben
yar, ılık nefesin içimde buğulanırken
gök kubbe yıldızları düşürdü birden.
akşam, bu akşam bazen taş duvar
Selam olsun uzaktan gönül dağına
Rahmet yağsın gülistan otağına
Ak ellerin değdiği çay bardağına
Gülüşünden doldur yar benim için...
Bak sevda gülleri üşüyor burda
Üşüyor ruhum, ruhum üşüyor
yüreğime yine nur adın düşüyor
aklımın dehlizlerine saklanıyorum
oda oda kapı kapı bir ışık arıyorum
Mecalsizim sesime ses ver efendim,
beyhude ömrüme nefes ver efendim!
Üşüyorum,
Güneşin dağlara düştüğü yerde
Kızıl bulutlar içiyor yüreğimi
Gölgeler düşüyor ruhumun üstüne
Gönlüme batan diken sen misin!
Üşüyorum elizya
düşüncelerimi gergef gergef işledim
uçsuz uçurumlara düşüyorum elizya
bir sedef gülücükte eridi aklım
üşüyorum elizya.
Sevdiğim yolunu gözledim her dem
seni getirmeyen yollara küstüm
yollar kıvrım kıvrım gözümde o nem
kokunla esmeyen yellere küstüm.
Seneler eskidi, evrildi gitti
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!