Safet Kuramaz Şiirleri - Şair Safet Kuramaz

Sahneye çıkmış şarkıcı
Alkışlıyorlar…

Sanki cennetten gelmiş huri
Coşkusuyla seyreder gibi!
Hiç kimse asla hatırlamaz

Kuruköprü'de gezip de
Soluklansak Erciyes’te
Taşı toprağı ezdikçe
Doruğa çıksa heveste

Yanaklar al al olur ya

Hayırlıdır bin aydan
Zikrettikçe güldeste
Ulaşan alır paydan
Zikrettikçe güldeste

Kur’an inmiş o gece

Sevmiştim gözlerim kara
İlk aşkımdı çilem oldu
Altı kurşun açtım yara
Tuttum hapishane yolu

Fuhuşa zorlardı bu aşk

Canına yandığım dünya
Ne vezir ettin ne rezil
Her dokunduğum bir rüya
Ben cahil oldum sen ehil

Şikâyet ettikçe güldün

Allah’a yönelen hayırlı niyet
Işığını yayar yapsa ibadet
Allah’ı zikretse sarar afiyet
Asumanı döker nur sağanağı

“Hu” dilinde nurlu el sallanırken

Gözlerinde kasım günü
Kasımpatı çiçek açar
Yaprağında sarı ve ak
Renklerinde neşe saçar

Sevilir mi kabir yolu

Alnı secdesinde aklı heybesinde
Anırsa yeridir, duyduğum ezgidir
"Hu..." dese tekkede tövbe der elbise
Çünkü imanı boş, riyakâr sevgidir

Halkada cemaat döndükçe eziyet

Allah, kendisinden başkasına muhtaç etmesin...
Boynu bükük gezdirip de acıya taç etmesin...
Dünya deyip zenginliği sevdirip aç etmesin...
Sağlık versin, huzur versin, dostluk versin aşk versin...

Kiminle paylaşsam ilk önce güzel söz söylüyor, teselli ediyor. Sanki dünyanın kederi bitiyor, mutluluk kader oluyor. İçimden diyorum ki, yaşamak ne güzel, şu dostum iyi ki var… İlk söylediğimde, para istiyorum veririm diyor, ağlıyorum omzuna alıp avutuyor, işinden gücünden ayrılıp yanıma geliyor. Sevdiğini söylüyor, ne kadar içten bana karşı.

Biraz zaman geçiyor, gerçekten para vermesi gerekiyor, yüzünü gözünü ekşitiyor, türlü bahaneler üretiyor. Hatta uzun zaman ortada gözükmüyor, telefon ediyorum cevap vermiyor, yaptığım çağrım hemen meşgule düşüyor. Gel dertleşelim seninle diyorum, cevabı daha da kırıcı oluyor, “Amma sulu gözlüsün, insan bu kadar ağlar mı? İnsan böyle ufacıcık şeyleri dert eder mi söyle? … Gibi eleştiriler yapıyor. Bu saatten sonra izine rastlayabilirsen! O ilk paylaşımlarda gösterdiği içtenlik sanki tarih olmuş, sanki yabancı gibi davranıyor…

Sonra insan ister istemez düşünmeye başlıyor, neden diyorum? Sonra acı gerçeği anlıyorum, ilişkilerde alış verişler olmalıymış. Yani eğer o davranırsa böyle, sende davranmalısın böyle. İlişkilerde karşılıksız bir şeye rastlamak mümkün değilmiş… Bunu anladıktan sonra, artık bir oyun içinde kendimi buluyor, al gülüm ver gülüm misali paylaşımlarla yalnızlığıma çare buluyorum. Sanki onlar olmazsa yaşayamayacakmışım gibi… Etrafımda niceleri var şimdi. O çağırıyor beni ben gidiyorum, ben çağırıyorum o geliyor. İçten bir paylaşım değil benimkisi, alış veriş gibi sanki…