Ey güzelliği kadar
Acıların şehri İstanbul
Bir zincirin ucunda
Esareti kucaklayan İstanbul
Bir budaklı asanın
Göze yakın gönüle ırak
Acıtan mesafeler
Kapatmaya çalıştıkça
Açılan hançer-i mesafeler
İçimdeki sızı ve gözyaşlarım
K ainatın kutsal Annelik mertebesi
E vrensel mutluluktur onun rütbesi
V arsayılmaz verdiği hizmet derecesi
S efaletten doğan, dolmaz bir türlü çilesi
E lleriyle beslerdi aç yatardı kendisi
R ahat yüzü göstermedi ona hiç kimsesi
Her yanım bahardı
Rengarenk çiçekler vardı
Ansızın bir anda
Kaldım kışın ortasında
Yapayalnız kimsesiz
Buz kesti bedenim
Ey İstanbul
Yaktın yüreğimi
Beyoğlu yangınlarında
Yıktın umutlarımı
Yedikule surlarında
Ne vardı ayrılacak
Yine gece, yine sessizlik
Ve yine yalnızlık
Kelime haznemdeki
Lüzumsuz cümlelerle
Boşluğu doldururken
Yine sabah oldu
Elveda diyemedim
Sen yoktun
Gözlerim bomboştu
Belki birçok insan vardı
Ama ben yalnızdım
Sensizdim
Y ağmur’un habercisi rüzgar
A zılı bir fırtınaya dönüştü
G ökyüzü karardığında
M ehtabın kayboluşunu
U mursamaz görünsemde
R uhum karardı sen gidince
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!