Belki imkansız ama benim için desem
Kalbinden taşlar sökülse bile her gece
Bulutlardan bardaktan boşanırcasına yağan yağmur gibi
Sende sussan,konuşmasak bu gece
Ve şöminede yanan ateşin harı anlatsa derdini
Biz aşka gözleri gülmeyen bahtsız şairlere;şiirlerini...
Sevgilim
Sabahlara uyanamıyorum
Bu küçük şehirde her yer
Sensiz karanlık
Bırakma beni sevgilim
Ne kadar üzgünüm?
Kelimeler yahut sesim,
Ya da ne bileyim başka bir şey...
Bunu ölçebilir mi?
Bilmiyorum,bilemiyorum.
Daha doğrusu bilmek istemiyorum.
Söyleyecek bir şeyler arıyorum
Mahsülü kaldıramamış bir çiftçi gibi
Hayal kırıklığıyla izlemeni beni
Umutsuz, bıkmışçasına
O çorak kurak topraklardan kaçıp gitmek isteyen
Ama gidecek başka yeri olmayan
Öyle kırgınım ki şu an hayata
Kaşlarımın üstündeki çukurlara turnalar yuva yapmış
Parmaklarım buz kesmiş kalbim cayır cayır yanıyor
Ağlayamayacak kadar yorgunum üstelik
Korkuyorum sesimi çıkarmaktan
Kendimi azarlamaktan.
Ellerimi unuttum, parmaklarımı çizdim
Gözlerimi bağladım.
Her şeyi kaybetmişçesine
Yine yeniden doğmuşçasına
Ölmüş ve diriliyormuşçasına
Başka bir hayata uyanıyormuşçasına,
Korku sardı bedenimi bir sarmaşık gibi
Akrebimin zehri olmuş panzehir
Boynuma doğru sarılıyor sarmaşığın hikayesi
Her kaçışımda sarıyor içimi, usul usul çözer gibi beni
Defalarca öldürdüm
İnsanları,duyguları hatta kendimi
Farklıyım bugün, aynada gördüğüm kişiden
Bugün bir başka uyanmışım
Kuşların sesini bile bir başka duyuyorum .
Farklıyım işte ne bileyim!?.
Dilimin ucunda kelimeler,söyleyemiyorum,onlar bile yabancı
Bir başka güneş doğmuş bugün
Ağır ağır gidiyorum
Kalbinden değil kalbimden
Zaten ben
Hiç sev-e-medim ki seni
Nasıl sevilir bir insan şiirim
Söyle bana
Kalbim üşüyor çarpıyor
Rüzgarda savrulan bir yaprak gibi.
Her türlü acıyı pompalıyor
Biraz mutluluk içeren her damarıma.
Kalbim
Kaldırmıyor artık
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!