kadın insanım ben dağlar taşlar ile adamlar
ananız, bacınız, kızınız, kadınınız benim
elimden karışır çorba, aş olur
dikenli yolları adımlarım ova bulur
severim insanı anayım ezeldeki ruhumla
bağrıma basarım yavrularımı kollarımla
İçimi acıtan aşk yarası geçti mi yoksa
Kendimim her yaşanmışlık sonrasında
Daha bir fazla seviyorum hayatı
Yazı, kışı, son baharı
Bekliyorum kış rüzgarında ilk baharı
Güz vurmuyor beni incitmiyor gamlı bir küskünlükle
her şey ama her şey
kendinimi yaşar
bulutlar da
sıra sıra ama
kendiyle dolar
çiçekler de renkli renkli ama
Kelâmlar boşa mı gidecek
Anlatacaklarım kimi ilgilendirecek
İçim yanacak, gönlüm coşacak
Kim bilecek,
Bendeki beni...
Ellerim usulca başını okşayanca
KEDER
Güç geldi bana halin
Zor değildi ahvalin
Aslını yakalamışsın
İçin acımış yanmışsın
Ben gibi kederli mi
Yangınından mı yüreğimdeki kor
Hüzün mü acıdan beter bana sor
Ayrılığın günden güne bana kor
Kederliyim dertliyim aşkına yor
Bir iz aradım senden bana kalan
dostlukta güvence
sanki bizim mahhalle
veresiye defteri...
itimat bilen elleri
öpesim geldi
gül yüzlerini
Bir kız tanıdım adı Harika
Huyu da suyu da kendi gibi harika
Ne güzeldir şu bizim Harika
Yakışmış adına Harika
Gözleri menekşe renginde mi
hayat benle, seninle, onunla, bizlerle
renkleriyle, cümbüşüyle, kederiyle
gelip geçti kimbilir kaç serüvende
sevdi beni de sevgiyle bazen bu hayat
ezdi beni de öğrettiği dersle şu hayat
bu hayat çok bayat dedi birisi bana
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!