Gece artık üstüme inmez; içime süzülür,
Her nefeste biraz daha koyulaşır karanlık;
Adını anmaya çekinir oldum,
Zira her hecede yeniden dağılır varlığım.
Bir vakit içimde kıvılcımlanan o hararet,
Gece çöker, hatıralar dökülür birer birer,
Sessizliğin koynunda büyür o eski günler.
İçimde bir yangın var, her nefeste can yakar,
Ağla ey gözlerim ama sen yine de vakarla;
Sus da bilmesin özlendiğini.
Bakar mıydı hâlâ çeşm-i nâzın bu dil-i zâra, bilmem,
Söz nihâyet buldu, kaldık sükût ile hem-dem.
Gıyabımda savrulan kelâmın aks-i sâdasını duyarım,
Lâkin rûyuma çarpan her harf sîneme mühr-i elem.
Aşık olmaya gelmişiz dünyaya,
Yanlış anlamayın söylediğimi;
Sözüm yalnız bir yüze değil,
Bir ideali, bir inancı, bir yokluğu sevmeye…
İnsana, başarıya, Tanrıya, paraya, vatana—
Hepsi birer ayrı yangın aslında
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!