Çocuksumu güler senin gözlerin
Çocuksu mu hep sesin
Öyle masum
Öyle derin...
Çocuksu mu senin şefkatin
Daha dur,
Sevemedim seni baştan aşağıya,
Sende tatmadın doyasıya…
Daha dur,
Gelmedi bahar kışımıza,
Vakit epeyce ilerlemiş,
saate bakmanın anlamı yok.
Demini almış bir bardak çay,
eskimiş hüzünler,
belli belirsiz çiseleyen yağmur,
umursamaz bir yalnızlık,
Daha ne olsun
Bir bütünü değil,
Kalan son parçayı parçalıyorsun.
Bir umudu değil,
Ömürden kalan yılları karartıyorsun.
Çok mu?
Hayatın insana gülümsemediği yerde,
İnsan insana gülmemiş çok mu?
Yaşamın insanı harcadığı yerde
İnsan insanı harcamış çok mu?
Çok zor…
Çok uzun değil artık cümleler,
Kısa ve net kelimeler,
İyi ya da kötü gibi,
Evet veya hayır gibi
Çözülüyor insan...
Çözülmek gibi bir şey bu
Beklemekten mevsimler şaşıyor
Umut yoruluyor
Sabır inceden çatlıyor.
Ve bir akşam başladı kargaşa,
Suskunluğum sallandı,
Sıkıştı göğüs kafesim,
Dar geldi koca dünya…
Ve bir gece başladı sancı,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!