Sabit İnce Şiirleri - Şair Sabit İnce

Veysel kalp gözüyle gördü,
ilmek ilmek sevgi ördü.
bin sekiz yüz doksan dördü,
sivas da bir Veysel doğdu.

sevdi, insanı hoş gördü,

VATANDAŞ OSMAN'A
-Harun Yiğit'e-
Düşünmeden hep kaşınıp durursan
İlelebet böyle sürünün Osman.
Herkes çalışırken sen oturursan
Sandıklardan böyle kürünün Osman.

Aşik zavalli sazla söylüyor,
Söyleyip de ciğerimi dağlıyor.
TV başinda herkes agliyor,
Bu kadar dertli de söyleme ustam.

Sazıyın telleri akord tutmuyor,

Sabah oldu gün doğuyor usuldan,
Yine efkar bastı deli gönlümü...
Bıktım usanmadım ben bu fasıldan,
Boşa harcadımda bütün ömrümü...

Her seher her sabah böyle olurum,

Saçları ipek mi sırma mı sırma,
Aşkin zehirli ok kalbime vurma.
Gördüm ki katarla gidiyor turna,
Ne güzel yaratmış turnam yaradan,
Yeşil sunam şimdi geçti buradan.

Çobanoğlu'nun yerine,
Çıktık geldik Tahiroğlu,
Şu dünyanın ayarına,
Baktık geldik Tahiroğlu.

Bu dünyanan cennetine,

Kırk dört yıldır çile çeker ağlarım
bu çileyi çeke çeke usandım
kurudu yaprağım viran bağlarım
yapraklarım döke döke usandım

Gayri felek ne alıp satamam

Felekleri gezme gönül,
Alta alıp ezme gönül.
Başka güzel süzme gönül,
Hiç arlanman, usanman mı?

Dosttan gamı çekme gönül,

Gecelerin uykusuzluğu mu uyanıklığım?
sere serpe uyurken herkes sıcak yatağında,
yoksa bu mu ahmaklığım?
ne uyuklamak, ne uyanıklık,
bunlar bahane,
nerede o pırıl pırıl tertemiz,

Kayseri’den Ankara’ya giderken,
otobüs koltuğun kursu sandı o
kulaklarım sessizliğe hasretken,
Bremende mızıkacı oldu o.

Birazcık okumuş ahkam kesiyor,