Ruhun Teninde Bir Yangın

Görmeyen gözlerimle ruhuma çizdim seni,
Suretin değil, özünle yandı her zerrem.
Beş harfli bir sızı, ruhuma incecik bir ağrı,
Karanlığım kan ağlar, kalbimde bir yara izi.

Yanı başımdayken bin yıl uzakta gibiyim,
Mermer sabrım çatladı, düştü titrek bir ah.
Sesini duyarım, dokunuşun bir hayal ki yalan,
Kavuşmak imkânsız, bu bitmez, zifiri bir ah!

Suskunluk bir mühür, dudaklarım kilit,
İsmini anmak bile yasaklı bir ağıt.
Her nefesimde saklı o dilsiz feryat,
Bu sessiz sevda, bitmez bir hicran, sonu yok.

Dünya anlamaz bu kör aşığın derdini,
Gözle değil, hisle ördüm ben kaderini.
Bir "yazgı hatası" diye fısıldar rüzgar bana,
Oysa en saf imanla mühürlenmiş bir divane.

Varsın yollar uzak, vuslat bir serap olsun,
Ruhumun tenine kazındın, ebediyen dursun.
O beş harfli mülk, kalbimde bir emanet,
Sensiz geçen her an, en tatlı kıyamet.