Ruhumun tersanesin Şiiri - Şiir Gibi

Ruhumu bir tersaneye çektiler dün gece,
Kazıdılar üzerimdeki tüm o "akıllı uslu" sevdaları.
Altından çıkan çürük beynim mağrur;
Özlem kokusu geniz yakıyor,
Tıpkı söylenmemiş o son söz gibi...
Baştan sona sallanıyorum şimdi,
Bir sarkaç gibi, ama zamanı değil, zamansızlığı ölçüyorum.
Akıl dediğin, dibine çökene kadar bir deniz;
Dalgaları ise kıyıya vuramayan,
Yolda vazgeçen yorgun sevgili.
"Aklın bittiği yerde duruyorum;
Burası çok rüzgarlı ama manzarası dürüst."
Özgürlük mü? O, bir kuşun gökyüzünü değil,
Gökyüzünün bir kuşu sevmesiydi aslında;
Biz yanlış anladık.
Eşitlik dediğin ise,
Hepimizin aynı derinlikte boğulması değil,
Aynı ferahlıkta susmasıydı.
Şimdi mezarımı bir beşik gibi sallıyorum;
Uyansam dünya değişmeyecek, uyusam rüyam yetmeyecek.
Öyle bir orta yer işte; seslerin sustuğu, sessizliğin bağırdığı o kalafat yeri...
Eskimiş bir pusula var şimdi avuçlarımda,
Hep aynı "hiçliği" gösteren, sevgiye küsmüş.
Zaman dediğin, bir ihtiyarın sökülen hırkası gibi;
Çektikçe uzayan, uzadıkça çıplak bırakan o ince sızı.
Biz o sızının içinde, bir kış uykusuna yattık bilerek, isteyerek.
Gökyüzünü bir kağıt gibi katlayıp kaldırdım rafa,
Yıldızlar, cebimde biriken o değersiz bozukluklar.
İnsan dedikleri, kendi kurduğu hapishanenin gardiyanı;
Anahtarı kalbinde saklayıp, kapıyı dışarıdan yumruklayan...
Ben o kapıdan içeri, girmeyecek olanı bekleyen bir deliyim.
Şimdi bu tersane sessizliğinde son fırçayı vuruyorum;
Boyası hüzün, astarı ise o bitmek bilmeyen sabır.
Mezarım bir beşik, uykum ise en uyanık kavgamdır.
Dalga olmayan dalgaların üstünde, batmadan duruyorsam eğer,
Hâlâ söylenmemiş o son sözün, genzimi yakan kokusundandır.

Şiir gibi Delinin güncesi 🥀