Ruhum Yaşasın Diye Şiiri - Mustafa Alp

ruhum yaşasın diye,
seni arıyorum ya.
sanma ki yollarını kaybetmiş bir yolcuyum.
ben, adresini ezberlediği halde
her gün yeniden aynı sokağa çıkan bir deliyim.

bir sesin düşsün diye kulaklarıma,
kalabalıkların içinden geçiyorum.
kim bilir kaç yüz gördüm,
kaç el sıktım,
kaç gülüşe denk geldim de
hiçbirinde senin izine rastlayamadım.

çünkü bazı insanlar vardır.
gittiklerinde bir insan gitmez sadece.
bir mevsim çekilir içinden insanın.
güneş aynı güneştir belki,
ama eskisi kadar ısıtmaz.

ruhum yaşasın diye,
seni arıyorum ya.
bu biraz da kendimi aramak gibi.
çünkü sen gelmeden önceki benle,
sen gittikten sonraki ben
aynı adam değil.

bazen bir çay buharında çıkıyorsun karşıma,
bazen bir şarkının unutulmuş nakaratında.
bazen de gecenin tam ortasında,
uykuyla uyanıklık arasında
bir sızı olup oturuyorsun yüreğime.

ne kızabiliyorum sana,
ne de tamamen affedebiliyorum.
insan en çok sevdiğine yeniliyormuş meğer.
bunu da senden öğrendim.

soruyorlar bazen
neyi bekliyorsun hala? diye.

ne cevap vereyim?
bir dönüşü mü?
bir mucizeyi mi?
yoksa yıllardır kapanmayan
o eksik cümlenin tamamlanmasını mı?

ben sadece şunu biliyorum.
bazı insanlar unutulmaz.
çünkü onlar hafızada değil,
ruhta yaşar.

ve ruh.
inatçıdır biraz.
yaralarını sever,
acısını saklar,
gidenin ardından kapıyı kapatsa bile
pencereyi açık bırakır.

işte bu yüzden,
bir akşam vakti gökyüzüne dalıp gidersem,
bir kalabalığın ortasında sessizleşirsem,
eski bir fotoğrafa uzun uzun bakarsam.

bil ki hala aynı yerden geçiyorum.

ruhum yaşasın diye,
seni arıyorum ya.

belki seni değil artık,
sende bıraktığım beni arıyorum.

ama neyi ararsam arayayım,
her yolun sonunda
sen çıkıyorsun karşıma.

ve ben,
her şeye rağmen,
içimde biraz umut,
biraz hüzün,
biraz da senden kalan o güzel hatırayla,

yaşamaya devam ediyorum.

✍️