Rasim Yılmaz Şiirleri - Şair Rasim Yılmaz

Yağmurlu bir havada şemsiyesiz çıkmalıydı
ve sırılsıklam olana kadar kalmalıydı el ele
çiseleyen yağmurun altında üşümeden sarılmalıydı bedenler


Güneşi yutmuşçasına yanmalıydı kalbin sıcak nefesinde

Tek bir seslenişi bekledim
geceler boyunca...
Radyoda çalan türkü kavurdu geçti yüreğimi
geçmişten kalan bir cümle
avuçlarımda ufalanırken
gözlerime nem düştü

Canım yandığında
sen üzülme diye
sakladığım gözyaşımı
özlemin haddini aştığı
zamanlarda
sen diye sarıldığım

Parmak uçlarıma kadar hissediyorum ayrılığın sancısını
Ve kanayan yanlarımın acısında biçare kıvranırken
Uzaklaşan gölgende gördüm iki damla göz yaşını
Ve anladım severek ayrılmanın tek taraflı olmadığını

Katran karası bakışlarının derinliğine gömdüm ruhumu

Geceden kalma umudu kırık hayallerim var benim. Senden sonra soruların ayazında kaldı aklım ve kamçıladı duyduğum o sözler seni seven yüreğimi ya doğruysa beni sevmediğin ya doğruysa senin için sadece bir hevestim anlık yaşanılası bir aşktım. Gecemi aydınlatan yıldızlar kaydı bi anda o soruların girdabında. Çalarken radyoda Zeki Müren ‘’BULAMAZSIN BENİM GİBİ SEVENİ’’ zifiri karanlıklara büründü dört bir yanım sen bilmiyorsun.

Gözümden süzüldü sevincim inceden inceye, zaten mutluluğa da pek alışık değildim hani, olmadı boş ver üzülme. Seninle biraz olsa da ne demek olduğunu hissetmiştim olmadı, fazlasını tamamlayamadık ne yazık ki. Her gün güzel bir şeymiş gibi buda yarım kaldı benim gibi. Oysaki seni ne çok sevmiştim be sevgili

Kelimelerin uğultusu terketmedi beni yine bu sabah. Ruhumu daralttı, canımı yaktı, tüm hayallerimin ipini çekti, son bir vedaya bıraktı yüreğimi sol yanıma son kurşunu sıkarak gidiyorum senli sensizliğime bu defa acıyarak kendime seni sevmekten vazgeçiyorum sevgili

Karabasan gibi çöktü ayrılık üstüme
Bir türlü nefes aldırmıyor
Daralıyor ruhum biten bu aşkın son demlerinde
Ve sana dair vedalar dilimin ucunda bekliyor
Gitgellerle yaşanmıyor bu aşk sevgilim

İkimizde sustuk
Ve sustukça birikiyor içimizdeki cümleler
Yetim kalan kelimelerin hep boynu bükük
Cesaretten uzak yürekler kaldı bize
Ve korktuğum tek bir şey vardı
Yabancılaşmak bu suskunlukta

Demir kapı ardında, bir sevdamı bıraktım
Sen İstanbul gibiydin, bense hep sana aktım
Hiç bilmezdin kimdi ne, bende ruhu taşıyan
Sen giderken ben senin, arkandan doldum taştım

Sana yolladım benden, senle olan ruhumu

Sen yanımda olduğun zamanlarda
elleri cebinde yürüyenlere üzülürdüm
şimdi sen gittin ya
doldurdum tüm hüzünlerimi sol yanıma
ve başı eğik, elleri cebinde
tek başına yürüdüm senin hayalinle dolu sokaklarda

Söyle İstanbul söyle kaç dilde seviyorsun
Haydi söyle kendine kimleri aşık ettin
Bende yeşeren aşkı anlattım biliyorsun
Sen aşkın kazanıydın beni hep kaşık ettin