Sen yoksun
kaldırımlarına yağmur düşmüyor bu kentin
hüzünler damlıyor yüreğimden
yer gök yüzünü asıyor
sensizlik şehrinin
Öyle çok seviyorum ki seni
seninle güzelleşiyor her kelimem
ve sende can buluyor her cümlem
ne yaptın böyle bana sen
kendimi kaybedip
kendimi buluyorum seni düşünürken
Bir gün daha bitti
ben hala kendimde değilim
kirpiklerim devriliyor gözlerime
giderek büyüyor gece
gerçek kadar uzak her şey
üstüne kar yağmış kaldırımlar gibiyim
Bir damla hüzün asıldı kirpiklerime
parçalayarak kendini düştü yüzümün çukuruna
açıldı yine yüreğimin kapanmayan yarası
intihar eden duygularıma kanadı bir kez daha
Yürüyorken usulca hakkın doğru yolunda
Durmayanı kovalar duranları taşlarız
Her gün öğrensek bile şu hayat okulunda
Öyle vurdumduymazız suda mısır haşlarız
Uzattın kalbini güneş batarken
Al dedi gözlerin bir gece vakti.
Hasretin aşında zehir yutarken
Bal dedi gözlerin bir gece vakti.
Üstüme yansıdı mehtaptan ziya
Yar adını anar durur andıkça kavrulur dilim
Ayrılmak mı kalmak mı zor bana sormasınlar sakın
Üstüne elem işlenmiş ne zaman kurur mendilim
Ağlamak mı gülmek mi zor bana sormasınlar sakın
Aşkla dolu bir duygu uyanınca içimde
Güneşim gündüzümsün sen başımın tacısın.
Geçmişten geleceğe sıralanmış biçimde
Söylenmemiş sözümsün, sen başımın tacısın.
Kabus dolu yaşanan zemheri gecelerde
Yarayı açmadan kapatmak gerek
Sızı belli olsun bu yeter bize.
Metanet dalında dururken yürek
Hızı belli olsun bu yeter bize.
Büyüyüp yürürken mazi izinde
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!