Ne taşı fark eder, ne de toprağı,
Aşınca tepeyi, geçince harmanı,
Yorulup bitince ömür yumağı,
Ruhunu huzura saldığın yerdir, köy.
Kırk sekizinde devrildi koca bir çınar,
Manisa'nın bağrına oturdu efkar.
Alındı elinden kalem, dindi o rüzgar,
Çizgiler yetim kaldı, sustu kağıtlar.
Halkın evladıydı, "can suyu" oldu sesi,
Her şeyin bir çaresi var da
Neden yok şu özlemin dermanı
Seviyorum
Sen de biliyorsun
İyi geliyorsun
Içim uyanıyor
Önceleri var ya, sen vardın hayatımda
Zevk alıyordum yaşamaktan
Hiçbir şey yakmadı beni
Senin aşkın kadar...
Öylesine mutluydum, öylesine mesuttum
Bir dünya vardı sadece ikimizin
Bu hikâye, sadece rayların üzerinde uzanıp giden, tren ve vagonlarının hikayesi değil; demirin soğuğunda ısınmaya çalışan insan ruhunun hikâyesidir.
Gecenin zifirinde, gökyüzü hiddetle delinmişçesine yağan o deli yağmur, küçük istasyonun sac damını dövüyordu. Soğuk ayaz, bir bıçak ağzı gibi rayların arasından süzülüp binanın çatlaklarına sızıyor, insanın iliğini donduruyordu.
İstasyon Şefi Selim Bey, gümüş rengi saçlarını örten şapkasını düzeltti, elinde titreyen feneriyle perona çıktı. Üniformasının düğmeleri ilikli, vakarı tamdı; ama omuzlarında kırk yıllık bir yorgunluğun, geçip giden trenlerin bıraktığı o ağır tozun tortusu vardı.
Rayların Kalbinde:
İstasyonlar, Vagonlar ve Yarım Kalan Vedalar...
Tren yolculukları, sadece bir yerden bir yere gitmek değildir; insanın kendi iç dünyasına yaptığı en dürüst yolculuktur. Demir rayların üzerinde süzülen o devasa gövde, aslında içinde binlerce kırık dökük hikaye, bal damlası kadar tatlı anılar ve ayrılığın o keskin kokusunu taşır.
İstasyonlar:
Bir gece yaşıyorum; sarı
Sapsarı
Duvarlar solmuş fotoğraf tadında
Öyle ağır ki içimdeki soru
Masamda tek kadeh
Dudağımda sızı
Aşk dilenmiyorum senden,
Vefa ise hiç, geç bunları asıl
Tutsak sevgilerim can verdi birer birer
Yüreğimde bitti artık, o eski fasıl
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!