Manisa'nın Mimarına Son Veda

Kırk sekizinde devrildi koca bir çınar,
Manisa'nın bağrına oturdu efkar.
Alındı elinden kalem, dindi o rüzgar,
Çizgiler yetim kaldı, sustu kağıtlar.

​Halkın evladıydı, "can suyu" oldu sesi,
Şehri selamladı her ferah nefesi.
Şeffaf bir ömürdü, dürüstlük ilkesi,
Korkusuzca yürüdüğü yollar ağlar.

​Manisa’nın yiğidi, sarsılmaz neferi,
Gönüllerde kuruldu şefkatli yeri.
Vizyonuyla bıraktı o eşsiz eseri,
Derinde kök saldı, dallar ağlar.

​Üç kızı bir yanda, Manisa bir yanda,
Baba şefkati vardı her bir can’da.
Bin proje yarım kaldı o son anda,
Dünya dardı ona, kullar ağlar.

​Manisa neferiydi, Mimar Ferdi,
Onun derdi idi herkesin derdi.
Şehre gönlünü, ömrünü verdi,
Canını feda ettiği yıllar ağlar.

by@ramazankazanir