Ustam Rahmetle Anıyorum Şiiri - Mustafa Alp

ustam.
adını her andığımda içimde bir sızı,
bir de garip bir gurur büyüyor şimdi.
çünkü ben,
Maksut Urun’un çırağıydım bir zamanlar.

sen bana sadece iş öğretmedin ustam,
insan olmayı öğrettin en çok.
elin nasırlıydı belki
ama yüreğin, çocuk gibi temizdi.

işini düzgün yap derdin,
ama önce adam ol
ben o zaman anlamazdım bu sözün ağırlığını,
şimdi her yanlışın içinde
senin doğru sesini duyuyorum.

ustam.
sen konuşmazdın çok,
ama bir bakışın yeterdi
yanlışı da düzeltmeye,
doğruyu da büyütmeye.

bir çay molasında bile
hayat dersi verirdin fark etmeden.
sigaranın dumanı yükselirken
ben sana bakar,
geleceğimi görürdüm sanki.

şimdi yokluğun
boş bir tezgah gibi önümde duruyor.
ne yana uzansam elin yok,
ne yapsam bir şey eksik.

ama biliyorum ustam,
sen gittin diye bitmez bu hikaye.
çünkü sen
insanın içine işleyenlerdensin.

ben bir işi düzgün yaptığımda
sen varsın orada.
birine haksızlık etmemeye çalıştığımda
sen konuşuyorsun içimde.

ustam.
bazı insanlar toprağa girer
ama toprağa karışmaz.
çünkü bıraktıkları
topraktan daha ağırdır.

sen de öylesin işte.
ellerimde,
alışkanlıklarımda,
en çok da vicdanımda yaşıyorsun.

rahat uyu ustam.
senin çırağın hala ayakta.
ve hala
senin öğrettiklerinle yürüyor bu hayatı.

Maksut Urun.
mekanın cennet olsun.
sana söz ustam,
adını taşıyan her emekte
biraz daha doğru,
biraz daha insan olacağım.