Rafet Maden Şiirleri - Şair Rafet Maden

Bir yaz akşamıydı,
Ayrıldı ruhla ceset.
Ceset uzak yoldaydı,
Ruhsa cesete hasret.

Ruhu temiz bir insan,

Sempatik bir bakıştı görünen
Belki de beynimden çıkmayan bir imza.
Gölgeyi andırıyordu sürekli
Peşimden gelip beni izleyen.
Gördüğüm bir çocuktu sakız satarken
Ayakları çıplak dolaşan.

Nereye gitsem o gölge var,
Beni bırakmıyor ve bırakmayacak.
Dolaştığım bütün sokaklar,
Gölgemin içinde saklı kalacak.

Karşıma çıkacak yine o dilenci,

Git bakalım.
Nereye kadar gideceksin.
Ne kadar uzaklaşsanda
Yine bana döneceksin.
Git bakalım.

Kanadı kırık bir kuşum burada,
Sen benim solmayan gülümsün.
İmkanı yok, gel diyemem sana,
Sen topraktan ayrılırsan ölürsün.

Bülbül hep güle hasret yaşarmı?

Bana yazdığın bu şiire,
Teşekkürden başka birşey bekleme,
Benim kalbim başka birinde,
Benden arkadaşlık bekleme.

Sen her zaman benim bacımsın,

Yine uyumam gereken bir saat,
Akşama işe gideceğim,
Ama uyku yokki heyhat,
Yine yastıkla kavga edeceğim.

Döneceğim bir sağa bir sola,

Şu dağlara çıkıp haykırasım geliyor,
Enginlere söylemek, inletmek istiyorum.
Kimse anlamazken hırçınlaşıyor,
O kalplere sevda şiirleri yazmak istiyorum.

Karşılıksız sevgilerin son bulması için,

BAZEN UMUTSUZLUĞU KARALIYORUM,
İCTİMALARA ÇIKIYORUM HAYAT KIŞLASINDA.
GÜZEL GÜNLER İÇİN ŞAFAK SAYIYORUM,
DOĞACAK GÜNEŞLERE HAYAT KIŞLASINDA.

AYNANIN KARŞISINDA GENÇLİĞİMİ ARARKEN,

Hüzünleri toplamış kendi üstüne,
Bir başka oluyor simav akşamları.
Hiç benzemez gecesi gündüzüne,
Bir başka oluyor simav akşamları.

Gurbeti unutup dalarken kızıl gruba,