Pinokyonun kalbi Şiiri - Gece Gözlü

Pinokyo’nun Kalbi

Ben bir Pinokyo’yum… tahtadan değil, kırılmış dualardan oyulmuş gibiyim. İnsan olmak istedim sadece, birinin gözlerinde gerçek sayılmak, birinin “kal” deyişine ömür bırakmak için.
Çabuk inanırım… çünkü kötülüğü öğrenemedi yüreğim. Bir gülüş görünce bahar sanar, bir sıcak söz duyunca kendine yuva kurar içim. Herkesi kendim gibi bilmenin cezasını çok gördüm ben.
Bazıları sevgiyi oyun sandı, ben ise bir ömürlük dua… Onlar geçip gitti kalbimden, ama ayak izleri kaldı. Ben yine de kimseye kin tutamadım, çünkü saflık bazen en ağır yaradır insanın içinde.
Ve evet… yalan söylersem uzar burnum benim. Ama kimse görmez her doğruyu içime gömdüğümde nasıl uzadığını yalnızlığımın.
Bir “iyiyim” derim mesela, içimde paramparça bir çocuk ağlarken. Bir “unuttum” derim, oysa adını hâlâ gecelere anlatırken. İşte o an, burnumdan önce ruhum büyür acıyla.
İnsan olmak kolay değilmiş… Hele kalbi temiz kalmak, şu kirli dünyanın ortasında, ateşi avuçta taşımak gibiymiş meğer.
Ben bir Pinokyo’yum… Hâlâ gerçek bir insan olmanın peşinde. Bir gün biri çıkıp yüreğime dokunursa usulca, belki burnum hiç uzamayacak artık…
Çünkü insanı yalan değil, sevilmemek değiştirir en çok.
Ve bir gün… aynaya baktım uzun uzun, burnum değil, gözlerim yorulmuştu en çok. Çünkü her kandırılışta biraz daha çocuk kalıyordu içim, biraz daha geç büyüyordu kalbim.
Ben insanlara inanmayı dua etmek gibi bildim. Kimseyi yarı yolda bırakmadım, kimsenin yarasını küçümsemedim. Ama bazıları, iyi niyeti zayıflık sandı. Oysa ben sadece kimsenin canı yanmasın diye kendi içimde sessizce kırıldım.
Şimdi biri “nasılsın?” dese, gülümseyip geçiyorum. Çünkü bazı acılar anlatılınca değil, susulunca derinleşiyor. Ve bazı insanlar, en çok gülerken kayboluyor içinden.
Yine de vazgeçmedim insan olmaktan… Bir çocuğun gözündeki masumiyet gibi temiz kalabilmekten. Belki dünya değiştirmez beni, belki herkes biraz daha taş olur zamanla… ama ben, kalbimi oduna çevirmemek için hâlâ seviyorum insanları.
Çünkü biliyorum… Bir gün gerçekten sevilen insanın ne burnu uzar, ne yalnızlığı.
Sadece kalbi büyür, sevildiği kadar