Pencereden bak yollarıma Şiiri - Gece Gözlü

PENCEREDEN BAK YOLLARIMA

Akşam güneşi batıyor,
gökyüzü usulca kızıldan karaya dönüyor.
Çık yollara sevdiğim,
bak hava kararıyor…
Sanki bütün şehir
sen gel diye ışıklarını yakıyor.

Pencereden bak yollarıma sevdiğim,
belki bir gölge düşer gecenin içinden,
belki ayak seslerim dokunur
sokağının sessiz taşlarına.

Ben hâlâ sana çıkan
o yolu yürümekten vazgeçmedim.
Akşamın hüznü çökerken omuzlarıma,
adını söylüyor kulağıma rüzgâr.
Bir kuş son kez kanat çırpıyor göğe,
ben son kez değil,
bin kez seni bekliyorum.

Çık yollara sevdiğim…
Güneş battı diye
umut bitmez.
Karanlık dediğin nedir ki?
Sen bir pencere açarsın,
ben bütün geceyi
ışık sanırım.

Pencereden bak yollarıma sevdiğim…
Belki uzaktan beni görürsün.
Ben sana doğru yürürken
gece üzerime kapansa da
yolumu kaybetmem.

ben
senin gözlerine çıkan yolu
ezberledim.
Akşam biraz daha koyulaşsın,
sokak lambaları birer birer yansın.

Sen yine pencerede dur sevdiğim,
ben karanlığın içinden
sana doğru yürüyeyim.
Belki yollar uzun,
belki gece sessiz,
belki aramızda
bir ömürlük mesafe var.

Bak kadın, sevdiğine gidiyorsa
hiçbir yol uzak değildir.
Sen perdeyi arala,
ben gökyüzüne bakayım.
Bir yıldız kayarsa eğer,
dilek tutma…

benim bütün dileklerim
çoktan senin adını taşıyor.
olur da
bir gece sesimi duyarsan,
kapını hemen açma.

Önce pencereden bak…
Orada, gecenin içinde
sana kavuşmak için yürüyen
bir kadın göreceksin.
Ben olacağım.

Akşam güneşi batacak,
gece şehrin üzerine inecek,
yollar sessizleşecek…
Ama ben yine geleceğim.
Kimi aşklar
güneşle başlamaz,
geceyle bitmez.
kadınlar sevdiğine
kavuşana kadar değil,
ömrünün sonuna kadar
o yolda yürür.

Sen yalnızca
pencereden bak yollarıma sevdiğim…
Ben geleceğim.
Bak kalbim,
senden başka hiçbir yere
varmayı bilmiyor.
GeceGözlü