Persephone'ye Mektup Şiiri - Kerem Kayar

kimse duymadı
ben içimden defalarca öldüm
bir kelimenin ardına saklanıp
kaç kere geri geldim bilmiyorlar

sandılar ki sustum ebediyen
oysa boğazımda dizili kelimeler
kırık cam parçaları gibiydi
konuştukça kanatırdı
o yüzden sessizliği seçtim
kimseye bu hakikatten bahsetmeden

sen
baharın sancısını taşıyan o kadın
ama içinde hâlâ
kışın içinde unutulmuş günler vardı
Persephone gibi
bir ayağın çiçeklerde
bir ayağın gölgelerde
ve ben
senin ışığına alıştığım her anda
karanlığında donakaldım

sevdim
hindibağ çiçeği kadar narin
tek nefeste dağılmaya hazır
ama kökü toprağın en derininde kalmış
ve sen
ne yeryüzüne aittin
ne de bana

ben incinmeyi kabullendim
inciltmemeyi seçtim
kırık kalpler
hep en sessiz yürüyeni bulur ya
işte orada
ben vardım

ve şimdi içimde hâlâ saklı
dağılmış bir çocuk gibi duran duygular
bir daha toplanır mı bilmiyorum
ama bildiğim tek şey
kırılmak sessizdir
ve ben
çok gürültüsüz dağıldım

sen duymasan da
benim içimde
hem bahar, hem yeraltı gibi
hem umut, hem bitiş gibi
ve hâlâ
senin adını taşıyan
bir sessizliğim var...