Perinur Olgun Şiirleri - Şair Perinur Olgun

Eşsiz bir kalp bu sen diye atıyor
Harbiden senle kalkıp, senle yatıyor
Yoksan yanımda çok feci batıyor
İyisi mi sen hiç gitme inan çok yakıyor

Artısı eksisi, var mı senin gibisi

Bulutlar da ağlıyor ekim sonu oldu
Kollarım soldu begonviller gibi açmadan
Sarmadın işte kırıldı gelin duvakları
Sen dikmiştin bahçeye
Hani bahar esecekti ben geçerken
Hani kuşlar uçacaktı gözlerimden

Sen hep yârimdin
Yarım yanımdın
Gülüşlerin tenimdeydi çıkaramadım
Gözlerin gözbebeklerimde kalmıştı
Hiçbir yere bakamadım
Yârim ben seni unutamadım.

Gözlerini indirdi yere.
“Gitmeliyim” dedi kadın.
Bulutlar gökyüzündeydi,
Etraf serin,
Masmavi her yan
Bitti bitecek hikaye,

Damarlarımda yürüdün yavaş yavaş
Sigaramda sen oldun
Tırnaklarımın ucu sızladı sen yoksun diye
Merdivenler hiç bitmedi
Tükendim çaresizliklerde
Sen gittin ben sevdim

Sevda ikimizin, yakarsa yaksın
Tenime işlesin gülden desenin
Öpüşün içime akarsa aksın
Aşk da senin yar, gül de senin

Parmaklarıma işlemiş aşksın sen

Sevdanın rengi olsaydı gözlerin olurdu.
Nefesi kuşların nefesi
Neşesi sesin olurdu fısıldasan yeterdi
Cemrenin suya düşmesi gibi
Ay ışığı gözlerine vurulduğu bir akşam
Turnalar diyarından bir şarkı duyulurdu

İşte ta şurada hiç durmadan atar tıp tıp
Söner mi hiç içine ateşi közü atıp
Yâr giderse dünyaya küser kaşlarını çatıp
Sen ağlarsın da gözyaşlarını silmez miyim?
Sevdayı anlatmışsın iki gözüm bilmez miyim?

Gözlerinin güzelliği kıskandırır güneşi
Sana uzanan elim kökten kırılmış gibi
Sanki gizli mabedin bir benzeri, eşi
Göklerde Leyla’yla Mecnun buluşmuş gibi

Gidemem gönlünden giremem başka kapıya

Gülüverdi gözleri açıldı kirpikleri
Buruktu dudakları incecik bilekleri
Andırıyordu yeni açılmış çiçekleri
Bahar yeli gibiydi esti şahane kadın

Küçük çocuktu kalbi yaşamamıştı aşkı