Perinur Olgun Şiirleri - Şair Perinur Olgun

Sabah güldü caddeye
Cadde sustu gidenlere
Gidenler baktı arkasından
Kapandı kapılar
Gidenlerin arkasından
Bir daha açılmadılar

Elma portakal al büyürsün onla
Çok severiz kışı soğutur içi
Yanakların olsun bal üşürsün sonra
Çok sevelim kışı soğuktur izi

Sobamızı yakar kömür atarız

Kıskandım işte var mı diyeceğin.
Yalnız bana söyle söyleyeceğin.
Başkasına bakarsan kör ol demeyeceğim.
Kör olma da sev beni.

Esirim ol, kölem ol, yan bit, yangınım ol.

Bu belki sana yıllardır yazmak istediğim mektuptu.
Belki ilk ve son mektubumdur. Kim bilir.

Sen yıllardır evimi süsleyen kadınsın. İlk seni gördüm, bu yıllarca beraber olacağım kadın dedim kendime. Sen benim hayallerimi süsleyen kadındın, evimi süsleyen çiçek oldun.

Seninle çook güzel günlerimiz oldu. Sen bunları yılların yorgunluğuyla unutsan bile benim her saniyesi aklımda. Hangisini anlatsam sana, birlikte ilk gezdiğimiz yerler, gittiğimiz denizler sonra çocuklarımızın mutluluğu tek tek. Onların okumaları, birer birer kuş olup uçmaları. Başlangıçta iki kişiydik, yine iki kaldık evimizde.

Sevme istersen sevmedin ki zaten
Ne kadar sevdiğimi bilmedin ki zaten
Buz tutsa da yüreğim yalnızlıktan
Son bir şey söyleyeceğim... Hadi boş ver

Köz olmuş yakar ayrılık acısı

Hadi ansızın arkamdan vur beni
Sorgusuz sualsiz habersiz olsun
Beni iki yerimden kalpten vursun
Hadi ansızın arkamdan vur beni

Bırak git bu kadar alışmışken

Ben sana yazı getiremem isteme
Arada yaşanan koskoca bir kış var
Vazgeç benimle boşuna titreme
Güz iste gel sevgili
Güz iste benden nolur

Gizli kuytularda gizlenmiş güzel kadınlar var.
Sevmeyi seven, sevdiğini bir günde bir yıl ayrı kalmış gibi özleyen, gurur koymadan araya; sevdiğini arayan, küsmeyen, naz yapmayan aşkını yıllarca içinde saklayan, bir gün mutluluk vermek için köşesinde hanımelleri gibi yaşayan, şiir yazan, öykü yazan.
Her yazdığı öyküde durup sessizce sonunu bekleyen, parmakları sevmeye de yemeğe de hünerli.
Kalbi kırılsa da kırık cam parçacıklarını kimselere belli etmeden, gözyaşlarıyla yapıştırmaya çalışan, yalnız odalarda kendi kendine, kendi şarkılarını fısıldayan. Kuşları, balıkları, uçurtmaları, begonyaları seven.
Bir de bu kadınlara sahip olan erkekler var. Onun incecik duygularını hiçe sayan, kalbine kurduğu sırça sarayı bir dokunuşta tuz buz eden. İçindeki kelebeği uçarken öldüren, gözlerindeki ağlayan bebekleri umursamayan....

Hayal mi masaldan mı uçan bulut mu kendi
Hep buradaydı gitmedin de mi?
Dönmez uçurumlara götüren o iki mavi
Gözlerini bırakma bende hadi al da git

Sarar kolları camdan pembe masaldan atlı

Hep üzdün sevmedin beni.
Ağlattın kırdın kalbimi,
Gülsen yeterli dünyama.
Gülmedin güldürmedin ki.