Perinur Olgun Şiirleri - Şair Perinur Olgun

sana göre iyi
bütün yükü çeken ben..
sevdadan ölen
rüzgarlara kapılan sen

gökyüzü pembeydi değil mi

Onu gördüğümde on dörttü yaşım
Sardı kollarıyla koynuna aldı
Tekrar gel dedi bulutta başım
Sevdasını kardı özüme saldı

Her nereye gitsem onu ararım

Gün gelecek bu kadar neşeli olmayacak gönlümüz
Dinç, yürekli, yürekten
Baharlar solduracak yüzümüzü bir bir uçup giderken
Elimiz bir dost arayacak
Dosttan dost
Destek olacak baston yerine

Kadın dediğin… Gözlerine baktığında güzelliğinden önce gözlerindeki sevgiyi görmelisin. Yeşilinden kahverengisinden önce sana baktığı anda sevdiğinin ışıltısını görmelisin. Kirpiklerinden sızım sızım seni sevdiği akmalı.

Güzelim dudakları açılıp kapandıkça, sevgi ne zaman başlayacak diye meraklanma değil sevgi bitecek mi acaba diye üzülmeli yüreğinin görünmez telleri. Elini tuttuğunda bilmelisin ki ben bulunduğum sürece başkasının eli değmeyecek. Benden öncesi ve sonrası da sadece ona kalmış anılar olmalı.

Akşam da huzurlu olmalısın yanında sabah da. Sabah yanında açacağın için gözlerin bayram etmeli, dudaklarında tatlı bir ıslık. Sürpriz yapmasını bilmeli. Yatağına kahvaltı getirdiğinde; çayının içine sıcaklığını katmalı. Teninin tadını çaya şeker yerine koymalı. Sıcacık erimeli şeker gibi sözcükleri, dudakları hep konuşmalı.
Sorunu birlikte halletmeli. Bir ufak yenilgide oturup ağlamamalı çocuklar gibi. Dinç olmalı, dik durmalı hayata. Seni en ufak kaybetmende bırakıp kaçmamalı uzaklara, bilinmez başkalarına. Sevgisinden emin olmalısın. Yüreğin hep tedirgin olmamalı ne zaman gidecek diye yastıktaki çukuruna bakmamalısın. Seni arkandan kalleşçe vurmamalı. Sevmiyorsa sevmiyorum demeli erkekçe… Kadın gibi kadınca. Bir sorunu gerektiği kadar konuşmalı, bittiğinde artık ondan konuşmamalı. Kıskanç olmamalı gerektiğini yapmasını bildiği gibi yerine göre giyinmesini yalnız sana soyunmasını bilmeli.

Sabah güldü caddeye
Cadde sustu gidenlere
Gidenler baktı arkasından
Kapandı kapılar
Gidenlerin arkasından
Bir daha açılmadılar

Elma portakal al büyürsün onla
Çok severiz kışı soğutur içi
Yanakların olsun bal üşürsün sonra
Çok sevelim kışı soğuktur izi

Sobamızı yakar kömür atarız

Kıskandım işte var mı diyeceğin.
Yalnız bana söyle söyleyeceğin.
Başkasına bakarsan kör ol demeyeceğim.
Kör olma da sev beni.

Esirim ol, kölem ol, yan bit, yangınım ol.

Bu belki sana yıllardır yazmak istediğim mektuptu.
Belki ilk ve son mektubumdur. Kim bilir.

Sen yıllardır evimi süsleyen kadınsın. İlk seni gördüm, bu yıllarca beraber olacağım kadın dedim kendime. Sen benim hayallerimi süsleyen kadındın, evimi süsleyen çiçek oldun.

Seninle çook güzel günlerimiz oldu. Sen bunları yılların yorgunluğuyla unutsan bile benim her saniyesi aklımda. Hangisini anlatsam sana, birlikte ilk gezdiğimiz yerler, gittiğimiz denizler sonra çocuklarımızın mutluluğu tek tek. Onların okumaları, birer birer kuş olup uçmaları. Başlangıçta iki kişiydik, yine iki kaldık evimizde.

Sevme istersen sevmedin ki zaten
Ne kadar sevdiğimi bilmedin ki zaten
Buz tutsa da yüreğim yalnızlıktan
Son bir şey söyleyeceğim... Hadi boş ver

Köz olmuş yakar ayrılık acısı

Hadi ansızın arkamdan vur beni
Sorgusuz sualsiz habersiz olsun
Beni iki yerimden kalpten vursun
Hadi ansızın arkamdan vur beni

Bırak git bu kadar alışmışken