Perinur Olgun Şiirleri - Şair Perinur Olgun

Gel diyorsun bir merhaba gibi gel
Tenim bekliyor senden bir haber
Bir bahane bulsam gelmez miyim yanına
Dokunuşların rüyalarda
Rüzgâr esse senden derim
Kapı çalınsa sen mi?

Kaşı gözü güzel, biricik alam
Baba yadigarı sevdiğim halam
Yüreği yufkadır yavrudur balam
Baba yadigarı sevdiğim halam

Annenin eşidir,sevgidir bana

В н у т р и м о е г о с е р д ц а Canımın İçi


К о г д а т ы б ы л р я д о м с о м н о й ,
В м е с т е с т о б о й н а ч и н а л и с ь к р а с о т ы .
Ч т о е м у д е л а т ь э т о м у «Б е з т е б я »,

Uzaklardaydı sevdiğinden adam
İçi hüzün, dışı özlemdi
Nefes aldıkça onu özlerdi
'Karşı tepelerden ay doğdu' dedi kadına
Sanki yanındaymışcasına
'Ormanları ve enginleri

Dur bak sevdiğim sana bir masal anlatayım
İçine biraz rüya, biraz hayal katayım
Ne var ne yoksa hepsini bir pula satayım
Öyle çırpınma kuş misali, dur yüreğim dur

Ben hayal kadını baksan sende bir sürü dert

Bu gün de çocuklara şiirsel bir masal.. Haydi başlayalım: :))))

Uçsuz bucaksız yemyeşil ormanda.
Tüm hayvanlar bir arada, özgür dolaşırmış.
Yalnız bir korkuları varmış.
Ormanlar kralı aslan,

Sakin kıyısında uçuşan gönlümün
Cıvıldaşan uçmalara hazırken en uzak çiçeklere
Bulutları kapladılar karayla
Okları batırırken yüreğime
Acıdı hep bir yerleri kanadımın
Esir tutup birer birer

Merak etmiş aramışsın
Şarkılara sorarmışsın
Yollarıma bakarmışsın
Bahar dalım, geldim işte

Yüreğine beni alıp

Yıllar sonra doğmuşum ben. Ablam büyümüş, okumuş kocaman abla olmuş, onun süper lise yıllarında ben doğmuşum. Kendimi anneannemin kollarında annemi beklerken hatırlıyorum. Geçen kırmızı dolmuşlara “Anne aaaba, anne aaaba” derken.
Bebekliğimden beri annemi aramış gözlerim. Ellerinin sıcaklığını aramış, gözlerinin yeşilini yoluma ışık olmuş. 'Hayır olmaz ben bunu başaramam, bilemem' dediğimde isyan ettiğimde hayata yenik düştüğümde, o hep yumuşacık gelmiş.. “Aaa sen bunu yaparsın, çünkü sen çok akıllısın. Sen bunu başarırsın bak bunu şöyle şu şekilde çözelim' bir demiş. 'Bak şuraya bir örnek tümce yazalım' demiş.
Başka bir gün “İstersen gel balkonda oturalım konuşalım” demiş ve ben gözü yaşlı başladığım konuşmaya “Evet ben bunu yaparım, ben bunu başarırım. Bu da çok kolaymış yani..” diyerek kendime güven duyarak kalkmışımdır.
Bebekliğim hep onu beklemek ve onu özlemekle geçti. Çünkü annem öğretmendi. Ortaokulda Türkçe öğretmeni. O zamanlar ilköğretim okullarının adı değişmemiş daha ortaokul deniyordu.
Çabucak büyüyeyim annemle okula gideyim çabasıyla elmalı şeker tadında bitti beş yılım. Onunla okula gitmek,onunla elele tutuşmak, yolda onun tatlı sesinden geleceğimi kurmak için beş yaşında anasınıfına başladım.
İşte ilk acım böyle başladı. Okula girer girmez, yüzlerce binlerce çocuk - bana o an öyle gelmişti- anneme gülümsüyor,”Günaydın Öğretmenim “diyerek yanına geliyor, onunla konuşuyordu. İşin en acı tarafı annem de yanına yaklaşan çocuğun saçını okşuyor, onlara gülerek cevap veriyordu. İçimden bağırmak geliyordu. “Hayır çekilin o benim annem, ona bir şey sormayın, onu sevmeyin. Çünkü benden çok sevemezsiniz. O hep benim saçımı sevdi. Benim saçımı okşuyordu. Siz nereden çıktınız? ” diye.

Acı çekmemeyi öğret bana
Öğretmenim demişsin.
Sevmeyi sevilmeyi..
Sevme sevilme tamam da
Acı çekmemeyi nasıl öğreteyim sana?