Özlemin Kıyısında Şiiri - Yücel Özkü

ÖZLEMİN KIYISINDA
Gece iner, ay susarken;
Adın düşer en derinden.
Bir sessizlik büyür içimde,
Hayalin geçer gözlerimden.

Özlemekmiş meğer seni;
Yaprağını arayan dal.
Her mevsimi senden soran,
Köklerine küsmüş çınar.

Rüzgâr eser, yaprak ürperir;
Adın konar dallarıma.
Bir tek senin hatırın düşer,
Kuruyan baharlarıma.

Bir gün dönersin diye umut,
Kapımda sessiz bekler.
Ben sustukça içimde,
Sessizlik adını söyler.

Ne kavuşmak ister gönlüm,
Ne de seni unutmayı...
Ben özlemin kıyısında,
Şafağını beklerim.

YÜCEL ÖZKÜ
19 Temmuz 2026/11:16