Merhaba
Ben o kimsenin özlemediği kişiyim
Kimse için ilk sırada hatta ilk onda bile değilim
Kirli bardaklar bile benden önce gelir
Kimsenin özlemediği biriyim bu böyle
Görünmez bir perdenin ardında
Tanımıyorum henüz o avuçlarıma dökülesi yüzünü
Sesini tanımıyorum,
Yinede sana öldürülen kelimelerim var benim
Ömrüm Boyunca Şiir Yazıp
Seni Sevmeye Devam edeceğim
Her kimsen başımın üstünde yerin var
Bir erkek tutmayacağı sözler vermemeli bir kadına
Hele ki o kadının kanatları kırılmışsa
"Şimdi bu zamansızlığın içinde gördüğünüz adam var ya
Ha işte o benim.
Bu ev bu mutfak bu eller bana ait.
Fakat şu masa yok mu?
İşte o bir başkasına.
O bir başkası da bana.
Ya ölmüş isek bir fincan kahve içerken...
Ve kimse görmemiş ise öldügümüzü,
Yaşarken yine kimsenin fark etmediği gibi kör düğümümüzü...
Sanırım düşüncelerim ile birlikte şiir dolu bir kuyuya attın beni, Yusuf gibiyim şimdi
O kahve rengi şiir kuyusunda mavi bir kalem olarak çıkmak istemiyorum
Yusuf et beni
Tanrım hayır tabiiki saçmalıyorum
Kırılganlığıma dokunup durma be adam bölündükçe bölünüyorum
Kırıldıkça çoğalıyorum
Bin kızı milyonlarca kez kirleten bir hayvan konuşuyor yine TV de
Hayvana kıravat takmışlar,
Pişmanmış birde binlerce kez yaptığı şeyle...
Dilini koparmak istiyorum onun yalandan adammış gibi verdiği ifadeleri dinleyince.
Bir hayvan dile gelmiş konuşuyor bu akşam da yine
Kravat takmış hayvanlar hapse konulmuyor nedense?
Şimdi diyeceksin ki
Bu kör karanllıkta bu kan uykusunda nerden esti bu şiir
Düşün be düşün seni ne kadar seviyorum
Kayboldum. ..
Kendi sesimi bile duyamıyorum. ..
Beni duyan birileri var mı gerçekten?
Kendime alfabeler yaratıyorum. .
Kalbimin dilini benden başka bilen yok değil mi?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!