Renkli acılar biriktir
Siyah beyaz kadınlar
Renkli acılarını gülümseyişlerinin ardında saklar
Güçlü kadınlar
Ateş et bana !
Öldür beni ne duruyorsun daha ?
Kelimelerinin kurşunu mu bitti ?
Neden hiç bir dili bilmiyormuş gibi bakıyorsun bana ?
Hadi öldür beni!
Siyah gül cehennem kadar yakınsın bana ve
Bir günah gbi kan arzusuyla dudaklarda
Kalemin terine saygısı olmayanın,
Neye saygısı olur?
Ne kadar insan olmuş olur ki?
Hangi İstanbul bir daha öper onu boynundan?
Kalemin terine saygısı olmayan adam!
Bembeyaz kağıtlarda,
Ve sen bence,
Güvenme saçlarına,
Kokuna,
Teninin ışıltısına,
İpeksi konuşmana...
bazen öyle yalnız hisseddiyorum ki..
Tüm şehir tek kişilik oluveriyor..
Susuyorum sen konuş kelimeler dilimi yaralıyor
belki biraz yalnızlık ikimizede iyi gelecek
bilmiyorum ki bütün yalnızlıklar neden beni buluyor
şehir tek kişilik git burdan
şairlik hamurum falan yok
üstelik sevmeyi de beceremem
yok niyetim iyi de değil
gel desem ummadıgın kadar severim
gelmesen... delilik mi benimkisi..
bilmiyorum..
Durdum
Ve Dedim Ki
Senin sürtük duygularına lügatımı kapadım,
Hadi eyvallah...
sol anahtarımı kaybettim ben bugün
Bir daha hiç kapanmamak üzere açılan bir kalp yarasısın sen
Yani Yanisi yedi duvele şiir olmuş bir rengim ben
beni yalanlasana
beni tamsmlasana
Öldür beni sev sonrada
Intiharıda şiirden saysınlar...
Sol yanı hep kırıktır onun.
Özlem Ayşe Çiçek




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!