Özgürlüğe Kelepçe Şiiri - Bahadır Boranlı

Hastane önünde mavi bir cezaevi arabası,
Özel durağı, yanında heybetli dört muhafızı,
Aralarında sıska bedeni, yaşı yirmi yirmi beş arası,
Yüzünde acı tebessüm narin bileklerinde kelepçe.
Kelepçe yirmi dört ayar çelikten,
Farkında elbet ona yapılan kötülükten.

Suçunu soramadım,
Mahcup önümden geçip giderken.
Ben utandım!
Kollarındaki yirmi dört ayar çelikten.
Çelimsiz bedeni kim bilir başta neyin mağduru,
Mağduru olurken bilmem neredeydi adalet,
Adaletin dört muhafızla sarsılmaz kanunu.

Elinde kalemi yok bileğinde altın bilezik künye,
Öğretmen de olamaz artık ne de iyi bir hemşire,
Boynunda yaftası alnında kara bir leke,
Kara leke bizim de yüz karamız,
Nereden bakarsak bakalım,
Günahına vebaline bizler de ortağız..

Hayallerine veda etmiş küsmüş kötü kaderine,
Birileri elinden tutsaydı doktor, avukat, belki de..
Ne güzel gelin olurdu hem iyi bir anne,
O zaman en çok ona yakışırdı,
Kelepçe yerine bilezik zarif boynuna kolye.
Yakıcı bir temmuz sabahı hastane önünde;
Gözümün önünden gitmeyen tesadüfî hüzünlü kare,
Hayatın henüz başında yanlış iliklenen düğme,
Sıska beden narin omuzlarda ağır bir yük,
Dört muhafız arasında özgürlüğe vurulan kelepçe.