Bedenim Şiiri - Bahadır Boranlı

Zamanın sağrısında kanatlanmış semaya,
Ruhumdan ayrı düşmüş mahzun kalmış bedenim.
An be an yaklaşırken bu hüzünlü vedaya,
Hoyrat zaman çarkında hırpalanmış bedenim

Ne vakit geldi geçti? Bir var bir yok yıllarım,
Bazen zahmetsiz bazen çakırdiken yollarım,
Şefkâtle kucaklarken artık bağlı kollarım,
Zamanın zindanında mahkum olmuş bedenim.

Mal ve mülk neme gerek budur benim gerçeğim
Şiirlerde sevginin sesi olmak dileğim,
Gönül alan sözlere memba iken yüreğim,
Zamanın çöllerinde susuz kalmış bedenim

Ufkunda güneş batan denizler gibi engin,
Bin gözeden beslenen mavi göl gibi dingin,
Çağlayanlar misâli akarken dolu dizgin,
Zamanın buzulunda taş kesilmiş bedenim.

Özgür gezer dolaşır bahçelerde bağlarda,
Şehrin sokaklarında kara kaldırımlarda,
Dalgalarla eğlenip koşarken kumsallarda,
Zamanın enkazında mahkûm kalmış bedenim.

Hâlâ kabına sığmaz arzu, heves, istekle,
Dur durak bilmeksizin bitmek bilmez dilekle,
Koşarken biteviye ruhum yollarda şevkle,
Zaman ile mekanda yalnız kalmış bedenim.