Âhını Alır Ormanlar Şiiri - Bahadır Boranlı

Nasıl bu kadar zalim oldun ey insanoğlu?
Bin yılların mirası cennetti bu ormanlar.
İblisi geçtin şerde kahrol ey insanoğlu!
Kurt, kuş, börtü, böceğin yuvasıydı ormanlar.

Atan ile ananın evinde çatı direk,
Sapını ondan aldı balta, kazma ve kürek,
Tencere tabağını dizdiğin tahta terek,
Sakınmadı hep verdi bu güzelim ormanlar.

Derde derman ilacı binbir nebat çiçekten,
Ihlamur, çam, kestane, bal alırsın petekten,
Yaban mersini, alıç, şifa gelir çilekten,
Doyurup besledi hep bu güzelim ormanlar.

Yazdığın karakalem, çantanda defter kitap,
Evinde koltuk masa seyirlik vitrin dolap,
Camide rahle, kürsü, önünde minber mihrap,
Sen istedin hep verdi bu güzelim ormanlar.

Bir kurşun bir can alır, hesabı nice zordur,
Bir ormanın yangını yüreğe düşen kordur,
Yaktığın zâlim ateş bir gün seni de bulur,
Âhını alır elbet bu güzelim ormanlar.
22.07.2025