Ozanın Hayali Şiiri - İbrahim Türkyılmaz

Kalbinizde yetişen sapsarı çiçeklerden,
İnsanların kalbine diksek hiç üşenmeden.
Herkesin, istisnasız bir kişi atlamadan.
Bütün çarpan kalplere yorulmaksızın an.
Sonrasını izlesek mutluluk ve gururla.
Tüm dünya cıvıl cıvıl dolmuş işte sürurla.
İnsanların gözleri yıldızlar kadar parlak.
Kardeşçe bakışlar var kin Kafdağı’ndan uzak.
Kalplerde ilahi aşk kalplerde bitmez coşku.
Kalplerde aşk_ı vuslat kalplerde dipsiz tutku.
İnsanlık dışı her şey artık bitti dünyada.
Çelik kasa içinde yol almakta fezada.
Yıldızlar ağlamıyor bak artık halimize.
Gülüşleri pırıl pırıl ilkbahar gibi taze.
Kin ve beyinsizliğin cani ruhlu çocuğu,
Silinip gitti işte ne güzelmiş yokluğu.
Ne kan revan içinde inleyen yaralılar,
Ne tanınmaz cesetler ne ölüm kokusu var.
Yok! Top tüfek sesleri patlamalar yok artık.
İşte savaşsız dünya ah! Ne çok arzuladık.
Yüzlerinde dolunay karnı tok bebelerin,
Her annenin kalbinde huzurdan bir pelerin.
Herkesin kalbinde aşk âlemleri yaratana.
Başlangıçsız ve sonsuz ebedi Hükümran’a.
Çünkü anladı herkes iki yol var aşikâr.
Biri korkunç cezaya biri ödüle çıkar.
Çünkü anladı herkes gelip geçici dünya.
Sûr’a üflendiği an elbet bitecek rüya.
İşte vardı insanlık bu aydınlık gerçeğe.
Kalbinizde yetişen çiçekler sayesinde.