Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yorulmuş beton yığını
cıvıltısında değil kuşlar
yok gamzelerde ışık
gözlerinde gülücük

yıldızları arınırken

geride kalan anı
geçmişten geleceğe
taşırlar mı insanı
geçmişten geleceğe

anılarda yaşadık

geçtiğin dereler
buz olmuştur görmeyeli
çalıları büyümüş
yolları düz olmuştur belki

doyumsuz güzelliği vardı

aynı göğü paylaşan
akmadı geçip gider
sonrasına baylaşan
çakmadı geçip gider

tinden yıldırdığında

veresiye kapanmış sanıyordum
kara kaplı defterlerden
ayağının altında eziliyordu yol
tonlarca ağırlığında

çiledikçe çiseli yağmur gözleri

İstanbul’u düşün geçip gitmeden
dağında taşında kurban dolunca
hıçkırığından çok zehir etmeden
geceden ağlayan çaban solunca

melekler kahrolur uçarak kaçar

geçip karşıma sordum
çattım kaşlardan öyle
kara gönlümü yordum
attım taşlardan şöyle

günde olsun karışma

henüz gencecik
tanımadan önceydi
mutluluğunda
güneşle parlıyordu

sonrası sevdi

yapsam yıkılır
engel misin beyaza
dalgalar gelir
kum kaleler denize

adın bambaşka

geçiyorken uğradım
gölgende tuşlanan im
elime kan doğradım
ülgende hoşlanan çim

saz bağlıyordu usta