Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

yaban gülüsün
uzak kalma üşürsün
gülücüğümsün
yüreğe tutuşursun

ötede gülüp

sormayın ne olur
giz içinde kalmışım
kapalı kutuyum
açamıyorum kendimi
yalnızlık boynuma yük

sorsam feleğe ozan
akışında çağlayan
evreninde bağlayan
güle canan ağlayan

hesabın kitabın bir

sorsaydınız gelene
kalabalıktan uzak
saklınızdan çelene
kurgulanırdı tuzak
aslında sormanıza da gerek yok
al gül kızıllığında yanar

dünya pencere
istediğinde aç bak
gör uzağından

kar düşünceye
yüreğine nara tut

güzel bir bağlama ezgisinde
neden gittin diyen yiğit yürekli
göçmen kuşlarla nerelere uçtun
yıldızları ışıldatıp gözlerinde

kendinden geçip

gidişin boşluk değil
karanlık bıraktığın
kendi önünde eğil
koşulsuz yalnızlığın

ellerin neden soğuk

gözlerinde yaşların neden
yaşadığın duygu alınmaz
surlarla kaplanmış kale
tümceler dökülmez zorla

başladığın uzun öykü

sonyaz yağmurlarında
bedenini kaplayan sessizlikte
ikirciklenir gider düşlerinde
aynada kırılgan umutsuzluğum

sonyaz yağmurlarında

kalem kılıçtan keskin
yadın sözünden eskin
sorduğuma yanıt yok
hiç olur muydu teskin

yan oturup dik söylen