Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kime söylesem kime desem sizleri
anlatılır da yalnızdır köy evleri
yumuşacıktır köyün havası ılık
isyanıma gem uçar gider stresim

bir darılır da bir barışılır köyde

denizliye nar yağdı
sessiz gecelerdeydi
hasedine kar yığdı
izsiz acılardaydı

ağır eprir terlerken

perdeyi aç başlasın
ebabiller taşlasın
eli ne derse desin
yüreğinde haşlasın

boyuna batsın ufak

pencere yok ki dışarıya
bir cam sıkıştır kerpice
sıvayla tuttur
alsana pencere

havayı sorsun oda

bir güne üstü başım
toz toprağın içinden
çanaktan arapaşım
nedensizim niçinden

gözlerimde geçersen

sokak ortasından susuşun neden
olmaz deme canım olmazı olmaz
ay kaportasından pusuşun neden
olmaz deme canım olmazı olmaz

kıştan geçti ömür derdi baharda

kuş
ötsen
rengine
denginedir
üflediğin ses
ğ/yumuşak ge olur

özden bal yapar
çiçeğe konan arı
yağmurla yıkar
sana koştuğum kırlar

yeşerir ekin

güne güneşe dönüp
mum olup erisen de
doruk dalına konup
özlemde serilsen de

kudreti kaleminde

uzat elini atıp geleyim
seni kör kuyulara
çağırmadan koşup gelen
utanmaz arlanmaz

ovanın hayvanları