Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

düşünmekteyken
sevda derilen bağda
buğulu sesle
yanıyor ateşinde

pınar buz gibi

gidişin dağa taşa takıldığın dalına
kalanları aslına hanesine kenarsın
olanların faslına söylesene yararsın
dökülünce ataşa gülün tutan çalına

divaneye tarasın pişmezidir koruna

yaşamın konuğuydu dünyanın hücresine
üşüyordu kendinden sesin yankılanırken
bir eğlence değildi sürgünlerde paşamın
yakılanırken sevda gönlüne göre buldun

omuzları göçerken sonsuzluğa susanmış

sevda kına kokulu
göz yaşında okulu
yüreğime sokulu
seni bırakamam ki

ayak altı ezildi

anıda kalan
eski bir resim köyüm
yeşile değen
fırçada koyun kuzu

uçar leylekler

içerisi kalabalık
söyleyeni dinliyoruz
tonmayısteri yabalık
uğultuya vınlıyoruz

genç yaşta bağlama çalıp

sin üzeri ot salın
yellenirken üşürsün
kara toprağa alın
ellenirken düşürsün

gördüğümüz yalanı

kömür kokusuna dal
yağmura dolar gece
ömrün avlusuna sal
ıhlamura yar hece

anılarda yoklaşsın

alnıma değe dağlar
gülücüğünde gülüm
akan suyuna çağlar
gülücüğünde zulüm

içinde martı oynar

dağılır sis
sağanaklar diner
karcı dağı kalmaz buzun

eğilir dal
dilin döner