Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

en yoksulu en yoksunu
çameli ilçesi midir
fasulye mısırlı unu
gam eli külçesi midir

akan çayı balıkladı

bulunca ortamı
tikecik tohum
tonlarca ağaç
yüzyıllara direnerek
anıtlaşıyor

dalga duruldu
denize sevda azda
ayda vuruldu
ışıltı gayda yazda

gün doğmuş bağa

sığma
daracık yerlere
kısıl
cenderede
cindarı gibi

istediğin verdiysen
gülüşükler çocukça
karşısında durduysan
yılışıklar çocukça

büyümemiş yerinde

değdi eli
çekindi
çarpılacakmış gibi
çekti elini
günaha girmedi

soldurulmaz yaşamak
delikanlı çağında
yakışır mı kaşımak
delikanlı çağında

köklü bitki yolmasın

durduk yere ağlayan
ilik ilik dökülür
derdi derde bağlayan
dilik dilik sökülür

ona buna acıyan

kaygı süngerine çekilen sular
gözbebeğinin surundadır
düşen damlacıklar

karabulutlara çekilen kanlar
mahşer yerinde serendedir

saklama gerçeği açıkça söyle
ters yüzün dış olmuş dönüvermişsin
nefesin kokarken kokmuyor böyle
hırsızın kaş olmuş dönüvermişsin

anca beraberdik kanca beraber