Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

çek perdesini
ev tozuna belediğimiz evi
benzetiyoruz sabahlara

çek perdesini
hava güneş ışık dolsun

saçaksız kilim olur mu
ya da köksüz nar ağacı
laçkasız dilim alır mı
kaybolmuş zeytin siyeci

çığlığa düşen çığ düşün

saçıma değmeli berberim elin
özümü nineler sevmeli dostum
inadında soğuk giymeli postum
taş duvarda eser ayazın yelin

nedensiz uçuşur sokakta üvez

saçımdan uzatmaya başlamalıyım
tek telim de kalsan dalgalanırken
önceden kendimden taşlamalıyım
kol koldan tutuşsa halkalanırken

basamak taşıyım bas geç üstüme

yaktı damlasıyla sahra çölüme
gözünde ummanı saldı gönlüme
daldırdı tasıyla sevda gölüme
özünde dumanı saldı gönlüme

köşe bucak kaçtım yari aradım

ön tekerimdin neden
saldın başımdan etme
pişmana güvenmeden
daldın aşımdan etme

yalabıklardan sağdın

yellenince gece de
sardı bulutları
en uzağındaki
dökmeğe başladı
gözyaşlarını yanağına
yakınları da öyle

duyduğuna kısaydı
fil dişin kule olmaz
soyduğuna tasaydı
fal taşın lüle olmaz

gözlerinde baykuşu

sabahın ilk esintisine
ılıdı yüreğimiz
uğramadan kesintisine
bahara ulanır erken

saçağında sarkıntılı buzlar

kapatmalısın
yüreğinde sakınca
kalmasın sakın

sensizliğinde
düşlerin sarmalında