Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

bir at kişnemesinin ucunda an
hırt dedi mi düşer burnundan
acı gölün gereninde acı çığlık
burnundan ağzından yoğunlaşır
soluğun buz olur bıyığında

ne
zaman
ayaktan
kalkılacak
söz yapışırken
sürülmek sıradan

inci güzeli
emekli günlerimin
hüznün gazeli
emekli günlerimin

gidene uğur

kırsaydı sözü belde
elinin terciği dost
fesleğen koku yelde
elinin sarsığı dost

gecesine dem dolu

dünü unutup
günü yaşayabilsem
sorgusuz yutup
bunu taşıyabilsem

ağarsın varsın

ökse kalmış dalında
öksüzlüğün halinde
eli ne derse desin
türkü olur dilinde

halaylarda oynatır

yurduna duyar acı
kemirir iç burgacı
eli ne derse desin
sıkar beli sargacı*

dağ çiçeğinde rengi

eli kınalı kızlar
kızıl kuyunun başındaydı
suyu çekerdi kuyudan dolardı tuluğa
sırtına sarınırdı
güneşe dünden razı
ayazı kışı soğuğu yakardı yüzünü

gözlerindeki
kümelenen bulutlar
yaşarır durur
göz bebeğinden dışa

elimde ıslak

üstüme düşünce paramparçası
elimden geleni yapacağım söz
nerelerden süzer camı sırçası
elimden geleni yapacağım söz

kimdi neydi seste ses olabilse