Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

sevgi çoğalan sevidir
tortularda iz
derinlerde kalan kül

kırlangıcı uçuran çığlık
yavrusuna taşır giz

tende terini kurut
kıyamet koparmadan
öp dudağını unut
kıyamet koparmadan

ateşi söndürürsün

ulu sevgi çınarı
yüreklenmiş köklüce
seviye has kenarı
çöreklenmiş köklüce

göz yaşında ıslanmış

başladığımdan say gelişinedir
taşladığımdan bay delişinedir
boşladığımdan vay bilişinedir
çerçeven içinden resim

kanadım değince sevda dalına

kocamış bellidir barışla akça
özün sunumuna sevdalı mıdır
saçınla bayrağı dalgalanınca
sazın konumuna edalı mıdır

altmışa dayanır uzattığın yıl

biriktirdiğim
ambarlar dolusu
gümüş tepside
sunulan tadımlık
*çocukluğumun
*egosundaki kalan

göze ırak can dibim
sesim gider kulağa
sel boşalınca debim
sığmaz oldu yolağa

saltanatın fazla değildi

iniltili bir sesle
avucunda paslanan
ozan başında fesle
ter içinde ıslanan

erirken mum sızarmış

kopan fırtınalardan
savrulur saçlarında
ağlayan analardan
kavrulur suçlarında

yayla serinliğinden

sonunda geldim ya
gerisi gam değil
kokunu özlemişim
sarılayım bir yar

toprağın ayrı