Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

parlaya çiçek rengi
sağa sola kaydırın
ince daldan ahengi
görmeyeni saydırın

gelincikten alından

girsem yerden dibine
doyacak kara toprak
görsem birden gibine
doyacak kara toprak

taşta duyar mı sandı

ordan oraya taşır
kanını emer böcek
dağdan dağını aşır
anına kemer becek

yığınında bir tezek

bir şeycik yapamamış
yalnızlığından başkan
dalından kopamamış
var mı dahası kuşkun

dağından kaval sesi

yaprağına hicretim
güz bitene sürecek
toprağına nusretim
düz bitene sürecek

sarmaşığın alına

elma çekirdeği kadar küçücük bir taş
ayları saydırdı günleri unutturup
mayhoş ve keskin yol tutturup
kıvrandırdı köşe bucak
taktak vuruyorum tahtalara
şeytan kulağına kurşun saydırıp

bitişi dolana yalnız yarsızım
bağırsa boşuna sese kasılım
avucuma hiçi ve diyarsızım
çağırsa boşuna sese asılım

havasına değil dalgasınadır

gece yüzünü
gündüz özün devşirir
koşuşturmayla

ekmeğe gücü
verenler ardından

bitimsiz bir sevide
tutulurken yüreği
dinleti de devi de
yutulurken süreği

görebileceğin düş

bitince her şey
yanılır mıydı insan
sevda tutunca paçayı
yanılmaz mıydı ucundan

bitseydi ağlar mıydın