Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

güneş yanarken çam yeşerdi
deniz mavisinden düşerdi
öylesine karmakarışık ki
kara toprağından deşerdi

gözünde ışığı söndür

ikindiye dol
daha geçe kalmadan
ışığında ol
güne veda ederken

sabah olunca

gülüşünde gül
dolacak çiçeklerle
toprağıysa höl
solacak böceklerle

papatyaları

günaydın çocuk
muştular sana geldi
habayı doku

zılgıtını dök
yasına çıralar yak

gül yüzüne im
özlemi dağ ardına
ayrılık acı
gizemi yan derdine

dağlara adın

altta bakışta gördüğün
yukarında üremezmiş
öyküsünde de sürdüğün
yakarında bürümezmiş

yel getirir kokusunu

gün batımına doldu
çıkılmaz özleminde
közünde alım soldu
bıkılmaz gözleminde

yalnızım kanadında

gün batımın sığsa içim içime
kırlangıçlara uç uçur kalene
çal kırmızısına leken biçime
kartal yuvasına uyur gelene

rengine boyanır güne sönüşü

sabaha yatar
karşı yakadan batar
en baştan alıp

olup biteni
yurdun ormanlarına

gün
döndü
yedikler
çıtırtım çıt
ayçiçeğinden
kıyım köşen çekil