Öylesine Şiiri - Mevlüt Bektaş

Yalnızlıkta, gelir kendine zaman.
Kıymetlendirir, her şeyi, hiçbir şeyde.
Nerden bilecek, yoksa, gönül yokluğu.
Var olan, yok olma, sevdasındayken.

Olur mu? Deme olur.
Ne olmazlar oldu.
Sen gittin mesela, gece oldu, sabah oldu.
Bahar geldi, kış oldu.
Her mevsim, biraz sen kattı, biraz ben aldı.
Payına düşeni aldı, herkes.
Alan yandı, almayanda yandı.

Bakma öyle göründüğüne, büyük şey.
Nefes bile alamam derken.
Yaşıyorsun, kırıla kırıla,
Döküle döküle yaşıyorsun.
İçini kanıyor.
Yine de yaşıyorsun.

Gökyüzünden vazgeçiyorsun önce.
Bildiğin, tüm renkler soluyor.
Hüzün dağları, büyüyor gülüşünde.
Yalanların, gerçeklik gölgesinde.
Başlıyor, zaman, öylesine.
Güneş batıyor, dağların ardından
Yeni bir dünya başlıyor, bendeki sende.
Bilinmezlerde ve en uzağından